RODMİLA

Yıldızlar vardı. Gerçek miydi? Yoksa zihnim, bedenime kıyamadığı için mi bu güzelliği hediye ediyordu?

Bir yıldız kaydı. Bir dilek döküldü dudaklarımdan, farkında bile olmadan.

İmkânsızın bile ötesinde, umudun dahi ayak basmaya cesaret edemediği bir dilek.

Bir taşın üstüne çömelmiş gibiydim; ne tam ayaktaydım ne de düşmüştüm.

Sanki hayatla ölüm arasında asılıydım.
Bu arada kalan hâlimde, yıldızlar yoldaşım oldu.

***

Ve o akşam, evin yolunu tutarken çiçeklerimizi yeniden adlandırmaya başladık.

Her biri bir kadın adı taşıyordu artık. Her biri bir direniş.

Bazısı hayattaydı, bazısı toprağın altındaydı. Ama hepsi bir çiçek kadar güzeldi.