⸻
Ajo kishte mësuar ta ruante zemrën, por nuk priste që një djalë me sy të lodhur dhe buzëqeshje të ndrojtur t'ia rrëzonte të gjitha mburojat. Dashuria vjen kur nuk pyet, dhe kur mbërrin... nuk kërkon leje.
⸻
Ai që s'më pa, por më pa
Ishte dita e parë e shkollës, dhe korridoret kishin zhurmën e zakonshme: hapa të shpejtë, zëra që qeshnin me forcë, dhe aroma e letrës së re.
Unë eci drejt klasës sime, me kufjet në vesh, por pa muzikë. Vetëm që të dukej sikur nuk doja të flisja me askënd. Në të vërtetë, doja thjesht të më vinte dikush afër... dhe të mos ikte më.
E pashë për herë të parë kur po kthehej nga fundi i shkallëve. Një çantë e zezë, bluza pak e zhubravitur, dhe sytë... nuk më panë fare.
Por unë e ndjeva.
Ai s'kishte pse të më shihte. Por diçka brenda meje u drodh. Nuk ishte ndrojtje. Ishte si kur diçka e harruar zgjohet brenda teje dhe thotë: "Prit pak... mos ndoshta... është ai?"
Unë kalova pranë tij. Ai as nuk ktheu kokën.
Por zemra ime... po. Ajo e kishte parë dhe nuk do ta harronte më.
"Elio ka pëlqim të fshehtë për ty
- Dikush që ju njeh nga afër"
Është ky shënimi që Stela gjen një mëngjes mbi bankën e saj. Është e mundur që ai, Elio, djali që ajo pëlqen të ketë pëlqim për të?
Gjatë "aventurës" së tyre për të gjetur autorin e letrës disa ndjenja të reja do krijohen, ose më mirë do dalin në pah...
A do mundet një shënim i lënë anonim të bashkojë ata të dy?
Po autori i letrës kush është?
___________________
Kjo është historia ime e parë në wattpad. Do ju duket pak cringe apo fëminore në fillim dhe e kuptoj. Ama nuk është vetëm një histori adoleshentësh. Edhe pse e shkurtër jam munduar të fus brenda më shumë se vetëm një romancë të thjeshtë. Kam përfshirë pasiguritë dhe ndikimet që ka familja dhe shoqëria te adoleshentët. Te ata si Stela dhe Elio, dy personazhet tanë.
Filluar: 31/5/24
Mbaruar 30/12/24