Syringa

...

Geceler uzun, yollar bilinmezdi.
Ve Phenelope artık biliyordu: Bu yolculuk yalnızca uzak diyarlara değil, kendineydi.
Onun kaderi o doğmadan önce mühürlenmişti.

Önünde uzanan harita, binlerce sırla delinmişti. Ejderhaların adları fısıltıyla anılıyor, büyü eski bir dille hatırlanıyordu.
Ama onu asıl korkutan, gökyüzündeki işaretler değildi.

Onun adıyla birlikte anılan o çocuktu.
Sessizdi.
Tehlikeliydi.

...

Başı dikti. Gözleri, gökyüzünde çakılan bir şimşek gibi keskin ve öfkeliydi. Yağmur damlaları çenesinden süzülürken bile bakışlarındaki alev sönmedi. Adımları yankılandıkça, yeryüzü bile geri çekiliyordu. Onun gölgesi etrafına korku yayıyordu.

Karşısındaki adam, siyah pelerinini savurarak hafifçe geriye çekildi. Gözlerinde tuhaf bir dinginlik vardı.

Kadın durdu. Dudakları titremedi. Gözleri başka bir zamanın içinden konuşur gibiydi.

"Sen, neden... beni koruyorsun?"
Her kelimesi kırılgandı ama keskindi.
Her hecesi taş duvarlara çarpıp yanlılandı ve ardından göğe karıştı.

Adam bir an sustu. Gülümsedi. Bu gülüş, bir cevap değil, bir lanet gibiydi.

"Çünkü..." dedi fısıltıyla ama o an yıldırımlar bile durdu.
"Bir gün dünyayı yok etmek istediğinde, yanında olmamı isteyeceksin."

...

Ðamla☆ - 18.07.25