İz Sürücü

Havada kaos vardı. Gri-siyah ton esir almıştı gökyüzünü. Yağmur damlaları birbirleriyle yarışıyor,yeryüzüne düşüyordu. Acı,somut bir hal almıştı vücudumda. Oslo'nun soğuğuna rağmen içim alev alev yanıyor,tenime çarpan her bir yağmur damlası cılız bir ses çıkararak buharlaşıyordu. Ruhum,bedenimden yırtılırcasına çekiliyordu. Bağırmaya çalışıyordum,sesim çıkmıyordu. Bir şiddetli gök gürültüleri,bir de kırılan kemiklerimin sesi eşlik ediyordu bu sessiz çığlığıma. Bilincimi kaybetmeden önce gördüğüm son şey, akan kanımı anında emen toprak oldu. Bugün son gün diye geçirdim içimden,değişim tamamlanıyordu,ben ölüyordum; ölümün yeni bir başlangıç olacağını bilemeden...