VAKTİN VAADİNE KURBAN

Ayaklarımın hemen dibinde bir ceset yatıyordu.
'İbretlik' manasıyla kötülüğü gizleme çabasının kanıtı olan prangalarla tutsak edilmiş..
Boynuna kadar kanla kaplı ama gözleri hâlâ açık... Sanki ölmeden önce, affedilecek bir şey beklemişti.

O hala gören bir adamdı..

Dördüncü günde bile kaldırılmamıştı. Kaldırılmayacaktı.

Benim görevim kaldırmak değil, anlatmaktı.

İnsanlara neden bu cesedin orada olduğunu değil, neden hâlâ umut etmeleri gerektiğini anlatmaktı. Ve ben bu işe inanmıyordum. Artık inanmıyordum.

Çocukluğumdan beri kelimelerle inşa ettiğim bu umut kuleleri şimdi başıma yıkılıyordu. Ne zaman konuşsam, bir şeylerin daha kırıldığını hissediyordum. Ama yine de devam ettim. Çünkü annem Türkiye'deydi. Çünkü beni buraya gönderen devlet, onu bana bir gün geri vereceğini söylemişti.

Ama o sözü bana kim vermişti, bilmiyordum.

Sadece adını duyduğum bir kadındı... "S.N.".