KOKU

Karanlık...
Zincirlerin tangırtısı yankılanıyordu loş odada.
Kafesler, tasmalar, kelepçeler... Ve bir silah.
Hepsi oradaydı; sessizce ama tehditkâr biçimde varlıklarını hissettiriyorlardı.

Ve sonra fark ettim onu.
Yatakta, neredeyse görünmeyecek kadar sessiz, varlığı gözardı edilmeyecek kadar iri, oturan bir adam vardı.
Sanki orada değilmiş gibi, sanki o karanlık onun bir parçasıymış gibi...

İki hafta sonra...

O koku.
Birden, burnuma dolan tanıdık o yoğun koku...
Refleksle başımı çevirdim, koltukta oturan adama doğru.

Olamazdı.
Aynı adam olamazdı!
Bu... imkânsızdı.

Ama yine de içimdeki ses susmuyordu:
O'ydu. Tanıyamayacağım kadar farklı ama unutamayacağım kadar tanıdık...