zift

Unutmak?

Bazen bir lütuf, bazen en büyük lanet.İnsan gerçekten unutabilir mi?Yoksa yalnızca hatırlamamayı mı seçer?

Günler geçtikçe silindiğini sandığımız anılar, zihnin kıyılarında bir yerlerde pusuda bekler.Eski anılarınla seni korkutan şeylerin izine rastlarken seni en zayıf noktandan yakalar.

Ama sorun şu ki,seni senden koparan bir sokağın önünde durup da bastığım toprağın izine rastlarım korkusuyla yaşayamazsın. Bir şarkı çaldığında geçmişimin izine rastlarım korkusuyla başlamadan kapatamazsın.Sevdiğin bir kitabın sayfalarını çevirirken,orada saklı kalmış eski bir notu bulurum endişesiyle okumayı bırakamazsın.Bir parfüm kokusu duyduğunda,o kokunun seni alıp geçmişteki bir ana götüreceği düşüncesiyle nefes almayı kesemezsin.

Bir yara bandından akan kanı durduramazken,hatırlamaktan korktuğun anıların zihnindeki akışını bir ilaçla durduramazsın.İlaç kısa süreli etki eder ama uzun süreli bir yaranın içinde korkunla baş başa yaşamaya devam edersin.

Unuttuğumuzu sandığımız her şey,birer yankı gibi geri döner.İnsan,bazı şeyleri unutmak için çabalar bir ismi,bir sesi,bir bakışı,bir acıyı ama en çok unutmak istediklerimizdir en derine kök salan.

Bizi en çok inciten anılar,hafızanın en güçlü yerlerine kazınır.

Parmaklarımızdan kayıp gidenleri unuturuz belki ama içimize işleyenleri,tüm benliğimizi saranları atmak mümkün müdür? Kimi zaman kendimizi kandırırız unuttum deriz ama bir gün bir rüzgar eser, tanıdık bir koku gelir burnumuza ve kalbimizin içinde,en kuytuda saklanan o anı birdenbire canlanır.Unutmanın ne büyük bir yalan olduğunu işte o an anlarız.

İnsan unutmaz sadece,unutmuş gibi yapmayı öğrenir. Ya da unutmayı başardığında zaferi kazanırsın sanarsın ama en büyük savaş ve kılıç hafızadır seni silahla öldürmek en büyük düşmanındır.