Mikołaj •[bxb]

Miasto budziło się do życia powoli, ale dla Mikołaja każdy nowy dzień był ciężarem, który coraz trudniej było dźwigać. Białe włosy, które kiedyś wydawały się być jego jedyną cechą wyróżniającą, teraz przypominały mu o wszystkim, co stracił - o rodzinie rozbitej na kawałki, o bólu ukrytym za nienawiścią, o samotności, która ściskała jego serce.

Dom, który miał być schronieniem, stał się więzieniem. Ojciec, pochłonięty alkoholem i własnymi demonami, rzucał cień przemocy na każdy kąt, a matka i młodsza siostra - Oliwia - były bezbronne wobec tego burzliwego świata. Mikołaj uciekał, ile tylko mógł - w dym papierosów, w alkohol, w miejsca, gdzie nikt nie zadawał pytań i nie patrzył z wyrzutem.

W szkole maskował się milczeniem, a nieliczni, którzy dostrzegali jego kruchość, często nie wiedzieli, jak pomóc. Fabian - trochę starszy, trochę silniejszy - był jednym z niewielu, którzy nie odwracali wzroku, choć Mikołaj wciąż nie potrafił pozwolić sobie na bliskość.

To opowieść o walce - o cierpieniu ukrytym pod powierzchnią, o próbach odnalezienia światła w ciemności, o tym, jak trudno jest zaufać, gdy wszystko, co się zna, to ból.

I o tym, że nawet w najbardziej mrocznych chwilach może pojawić się ktoś, kto podaje rękę.