Story cover for COURAGE AND HOPE by Marialenaliva
COURAGE AND HOPE
  • WpView
    Reads 1,589
  • WpVote
    Votes 993
  • WpPart
    Parts 16
  • WpView
    Reads 1,589
  • WpVote
    Votes 993
  • WpPart
    Parts 16
Ongoing, First published May 29, 2025
Izmir, 1922. As a city falls to flames, a woman holds a stranger's child in her arms and fights to save its life-with nothing but courage and faith.

This is the true story of a family that never gave up. From the burning shores of Asia Minor to the snow-covered mountains of World War II, through poverty, war, and exile, Katerina and her grandson walk a path carved by history's wounds. She, a housemaid turned protector of a child not her own. He, a soldier who carried a wounded comrade for hours through the rain. And between them, the women who endured, the children who were born, and the dreams that whispered back to life.

A story about people who learned to love with their hands, to fight in silence, and to keep going-with courage and hope.
All Rights Reserved
Sign up to add COURAGE AND HOPE to your library and receive updates
or
#15soldier
Content Guidelines
You may also like
ΑΝΑΡΜΟΣΤΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ - ΣΙΡΟΚΟΣ by love_effect
33 parts Complete
ΡΟΜΑΝΤΙΚO ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΕΠΟΧΗΣ. ...Τις λαγόνες του σάρωναν κύματα έξαψης στη σκέψη της και μόνο. Ο φαλλός του σκληρός ασφυκτιούσε μέσα στο εφαρμοστό, δερμάτινο παντελόνι του. Ήθελε απεγνωσμένα να τον ανακουφίσει με το ερωτικό χάδι αυτής της όμορφης γυναίκας, που εξαιτίας της δεν μπορούσε πλέον να πλαγιάσει με καμία άλλη. Αξιοθρήνητα αδύναμος, ανίκανος να ελέγξει τα ένστικτά του στάθηκε έξω από την πόρτα της. Μην πιστεύοντας και ο ίδιος στον εαυτό του, σήκωσε το δεξί του χέρι σε σχήμα γροθιάς και κτύπησε τρεις φορές πάνω στο ξύλο κάνοντας το μπρούτζινο ρόπτρο να αναπηδήσει. Αφουγκράστηκε, μα δεν ακούστηκε κανένας ήχος, ούτε βήματα να πλησιάζουν. Είδε το χέρι του να κτυπάει πιο δυνατά άλλες τρεις φορές την πόρτα. Το ένιωσε ξένο όχι δικό του. Η λογική του ωρυόταν να φύγει από εκεί, να περισώσει έστω ένα μικρό κομμάτι της αξιοπρέπειας του απέναντι σε εκείνην, γιατί ήδη ντρεπόταν για τον εαυτό του...
Αλισάχνη by VickyMis
13 parts Ongoing
Γιατί οι άνθρωποι ζουν από τη στιγμή που βρίσκουν μια θέση στη ζωή του άλλου. Ή έναν θάνατο για τη ζωή του άλλου. Βόρεια Εύβοια, 1941 Εκείνη ζούσε στο χωριό της. Μια φαινομενικά απλή κοπέλα μεγαλωμένη δίπλα στη θάλασσα. Αλλά όπως και η θάλασσα είχε μια καρδιά γεμάτη φουρτούνες, ζητούσε μια ζωή γεμάτη αρμύρα και πάθος. Αυτή τη ζωή τη βρήκε σε δύο μάτια όμοια με την πλανεύτρα θάλασσα κι αφέθηκε στα κύματά τους δίχως να λογαριάζει τις συνέπειες. Κι εκείνος, κάθε φορά που αντίκριζε τη μελαχρινή της ομορφιά και τα φλογερά της μάτια καιγόταν στη φωτιά τους. Για τους άλλους ήταν ο αμείλικτος Λοχαγός των SS αλλά έλιωνε σαν την αντίκριζε. Ο χειμαρρώδης έρωτάς τους θα παραταχθεί κατά του πολέμου και από το νησί της Ελλάδας θα ταξιδέψει στα σαλόνια που συχνάζει η Ναζιστική ελίτ του Βερολίνου για να τον αποτρέψει κι από εκεί ακόμα και στον θάνατο. Οπουδήποτε αρκεί να ήταν ελεύθεροι. Και μαζί. "Η μάνα μου έλεγε να μην εμπιστεύομαι άντρες που δεν έχουν μεγαλώσει δίπλα στη θάλασσα." "Κι εσύ θάλασσα είσαι."
You may also like
Slide 1 of 5
ΑΝΑΡΜΟΣΤΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ - ΣΙΡΟΚΟΣ cover
Αλισάχνη cover
Ελληνία: Πυρήνας cover
GHEVHERHAN SULTAN  cover
ΑΝΑΡΜΟΣΤΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ - ΓΙΑΣΕΜΙ cover

ΑΝΑΡΜΟΣΤΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ - ΣΙΡΟΚΟΣ

33 parts Complete

ΡΟΜΑΝΤΙΚO ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΕΠΟΧΗΣ. ...Τις λαγόνες του σάρωναν κύματα έξαψης στη σκέψη της και μόνο. Ο φαλλός του σκληρός ασφυκτιούσε μέσα στο εφαρμοστό, δερμάτινο παντελόνι του. Ήθελε απεγνωσμένα να τον ανακουφίσει με το ερωτικό χάδι αυτής της όμορφης γυναίκας, που εξαιτίας της δεν μπορούσε πλέον να πλαγιάσει με καμία άλλη. Αξιοθρήνητα αδύναμος, ανίκανος να ελέγξει τα ένστικτά του στάθηκε έξω από την πόρτα της. Μην πιστεύοντας και ο ίδιος στον εαυτό του, σήκωσε το δεξί του χέρι σε σχήμα γροθιάς και κτύπησε τρεις φορές πάνω στο ξύλο κάνοντας το μπρούτζινο ρόπτρο να αναπηδήσει. Αφουγκράστηκε, μα δεν ακούστηκε κανένας ήχος, ούτε βήματα να πλησιάζουν. Είδε το χέρι του να κτυπάει πιο δυνατά άλλες τρεις φορές την πόρτα. Το ένιωσε ξένο όχι δικό του. Η λογική του ωρυόταν να φύγει από εκεί, να περισώσει έστω ένα μικρό κομμάτι της αξιοπρέπειας του απέναντι σε εκείνην, γιατί ήδη ντρεπόταν για τον εαυτό του...