Izmir, 1922. As a city falls to flames, a woman holds a stranger's child in her arms and fights to save its life-with nothing but courage and faith.
This is the true story of a family that never gave up. From the burning shores of Asia Minor to the snow-covered mountains of World War II, through poverty, war, and exile, Katerina and her grandson walk a path carved by history's wounds. She, a housemaid turned protector of a child not her own. He, a soldier who carried a wounded comrade for hours through the rain. And between them, the women who endured, the children who were born, and the dreams that whispered back to life.
A story about people who learned to love with their hands, to fight in silence, and to keep going-with courage and hope.
ΡΟΜΑΝΤΙΚO ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΕΠΟΧΗΣ.
...Τις λαγόνες του σάρωναν κύματα έξαψης στη σκέψη της και μόνο. Ο φαλλός του σκληρός ασφυκτιούσε μέσα στο εφαρμοστό, δερμάτινο παντελόνι του. Ήθελε απεγνωσμένα να τον ανακουφίσει με το ερωτικό χάδι αυτής της όμορφης γυναίκας, που εξαιτίας της δεν μπορούσε πλέον να πλαγιάσει με καμία άλλη.
Αξιοθρήνητα αδύναμος, ανίκανος να ελέγξει τα ένστικτά του στάθηκε έξω από την πόρτα της. Μην πιστεύοντας και ο ίδιος στον εαυτό του, σήκωσε το δεξί του χέρι σε σχήμα γροθιάς και κτύπησε τρεις φορές πάνω στο ξύλο κάνοντας το μπρούτζινο ρόπτρο να αναπηδήσει. Αφουγκράστηκε, μα δεν ακούστηκε κανένας ήχος, ούτε βήματα να πλησιάζουν. Είδε το χέρι του να κτυπάει πιο δυνατά άλλες τρεις φορές την πόρτα. Το ένιωσε ξένο όχι δικό του. Η λογική του ωρυόταν να φύγει από εκεί, να περισώσει έστω ένα μικρό κομμάτι της αξιοπρέπειας του απέναντι σε εκείνην, γιατί ήδη ντρεπόταν για τον εαυτό του...