Tagebuch des Deutschen Dritten Reiches

To nie jest zapis. To coś, co wycieka z ciszy. Strony odsłaniają świat, w którym mrok nie znika - on oddycha. Słowa nie opowiadają, lecz przywołują. A to, co przychodzi, nie zawsze powinno zostać nazwane.

To opowieść o sile, która nie wybucha, lecz narasta powoli - jak cień wydłużający się o zmierzchu, aż obejmuje wszystko, co napotka. O decyzjach tak cichych, że dopiero później okazuje się, iż nie było już powrotu.

Świat tutaj nie opiera się oporowi - on zaczyna się do niego dostosowywać, pękając tam, gdzie nikt nie chciał patrzeć. Cisza nie koi. Cisza oddycha.

W kluczowych momentach pojawiają się sonety - jak zamknięte pieczęcie, jak oddechy zawieszone między uderzeniami serca. To droga przez cień, przez rosnącą świadomość, aż do miejsca, gdzie pozostaje już tylko echo.

I pytanie, którego nie da się już uciszyć.

________

Okładka moja, mam nadzieję że kogoś zainteresuje ta książka