TANRIÇA

Eve dönüşüm bir sürpriz olacak, annem, babam ve abim fazlasıyla şaşıracak ve sevineceklerdi. Onlara sıkıca sarılacak sonrasında annemin sıcak yemeklerini yiyecek, yatağımda huzurla uyuyacaktım.

Planlarım bunlardı. Nereden bilebilirdim ki annemin ve babamın soğuk tenleriyle, atmayan nabızlarıyla karşılaşacağımı.

Canım yandı. Canım anne ve babamın cesedini gördüğümde çok yandı.

Katil... Onunla aynı evdeydim. Nefesi yakınımdaydı. Onu görmedim ama hissettim. Sonra karanlık çöktü.

Uyandığımda bir not vardı yanımda:
Saatlerce seni izledim. Yıllarca izleyebilirim. Çok güzelsin Tanrıça.

O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı.
Her siyah gül, her not, her sessizlik beni biraz daha içine çekti.

Her şey üzerime yıkılırken bir tek o sarsılmadı: Boran.
Yeni hocam, yeni nefesim...
Hayatım paramparça olmuşken, bana bakınca hâlâ beni görebilen tek insan.

Ben artık sadece bir öğrenci değilim.
Ben, av ve avcı arasındaki çizgide yürüyen bir hafızayım.
Bir kadınım. Bir kız evlat. Bir tanığım. Ve belki... sıradaki kurbanım.