Lilith'in Laneti

Sessiz adımlar, sessiz çığlıklar.

Bu gece anlamıştı,o,her zaman özeldi.
Bu gece anlamıştı,o karşı çıkabilecek tek varlıktı.

Ormanın derinliklerinde kendini aramaya koyulmuştu. Anlıyordu, biliyordu,hisediyordu...

O bir lanet değildi! O bir baş kaldırıydı.

Tüm kadınlar adına yapılan bir baş kaldırı.

Lilith yavaşça gözlerini karanlığa çevirdi,ağaçların bile gözükmediği,ay ışığının bile yetersiz kaldığı o karanlığa...

İçinde hissetti, gücü.

Ona göre her zaman güçlüyüdü. Neden birine itaat edesin ki?

Ona göre Adem korkaktı,itaatkardı,güçsüzdü...

Ona göre Tanrı bir gökyüzünde olan bir sessizlikti.

Biliyordu,Tanrı ona muhtaç olduğu için yaratmıştı.

Biliyordu,gönderdiği 3 melekten anlamıştı bunu.

Biliyordu,Tanrı bile ondan korkuyordu.

Biliyordu, Tanrı acizdi.

Lilith,gelen 3 meleğe rağmen hepsini reddetti.

Lilith,o Tanrıyla da aynıydı.

Yere çömeldi,ayaklarının altında dolaşan siyah renkli yılanı aldı. Eline doladı. Yılana fısıldadı:

"Bana aitsin."
"Bana aitsin."
"Bana aitsin."

Lilith fısıldamıştı fakat orman yerinden oynamıştı. Gece çığlıkları atıldı,ateşler kıvılcımdan yangına dönüştü.

Lilith,Tanrının yarattığını sahiplenmişti.

İnsanlar,bir bebeğe ismini söylerken kulağına üç kez fısıldardı, Lilith'e ait olmadığını belirtmek için.

Fakat bilmiyorlardı ki,Lilith ne olursa olsun asla aldırmazdı. O kuralsızdı,buyurgandı,hissizdi.

Onların üç kere kulağına fısıldamasını umursamazdı,onun için önemli olan onun fısıldamasıydı. Kendisinin fısıldaması....