Obóz uczuć . L.H

Nienawidzę Luke'a Hemingsa.

Nie tak delikatnie, nie tak „trochę mnie wkurza". Nie. Ja go nienawidzę całą sobą. Jego uśmieszek, jego zbyt idealne włosy, tę pewność siebie, którą roztacza jak perfumy - intensywnie i zbyt długo. A najgorsze? On wie, że działa mi na nerwy. I robi to celowo.

Od trzech lat chodzimy do jednej klasy. Od trzech lat udajemy, że istniejemy w dwóch różnych światach - ja w moim, on w swoim. Ale czasem te światy się zderzają. I wtedy iskrzy. Nie w ten romantyczny sposób, jak w książkach, które czyta moja przyjaciółka. W ten irytujący, wybuchowy,jakby wsadzić dynamit do szafki szkolnej.

Dlatego, kiedy zgodziłam się być wychowawcą na letnim obozie, byłam pewna, że los w końcu da chwilę wytchnienia.

Myliłam się.

Bo kiedy zobaczyłam go tam, stojącego z torbą na ramieniu i tym cholernym uśmiechem, wiedziałam jedno:

To lato będzie piekłem.

Albo czymś o wiele gorszym.