Asfodel 313
- Leituras 42
- Votos 60
- Capítulos 1
Em andamento<5 mins
Última atualização ter, jun 3, 2025
Her insan, hatırladığını sanır.
Oysa bazı anılar silinmez; çünkü hiç var olmamıştır.
Bu roman, hafızası sıfırlanmış bir kimliğin, adını hatırlamadan varlığını ispat etme savaşını anlatıyor.
Bir akademi... dışarıdan bakıldığında prestijli, içeri girildiğinde ürpertici.
Bir sistem... sorulara değil, sessizliğe değer veren.
Ve bir çiçek: Asfodel.
Ölümle yaşamın arasında, hafızanın kıyısında açan bir çiçek.
Bu hikâye, yalnızca bilimkurgu ya da karanlık akademi anlatısı değildir.
Bu, "ben kimim" sorusuna verilen en karanlık cevaplardan biridir.
313 sadece bir numara değil.
O, sisteme karşı ilk çatlağın, hafızasız bir devrimin başlangıcıdır.
Eğer bu sayfaları çevirmeye cesaret ettiysen, bir uyarı:
Gerçek her zaman kurtuluş değildir.
Bazen uyanmak, kabusun kendisidir.
Todos os Direitos Reservados
#38
romantik
Junte-se a maior comunidade de histórias do mundoTenha recomendações personalizadas, guarde as suas histórias favoritas na sua biblioteca e comente e vote para expandir a sua comunidade.
Talvez você também goste
Siyahın Dansı
Her birinin ayrı zaman dilimlerinde hayatı değişen beş kişi... Çoğu da hayalleri için çabalarken, hayalleri için zaten yaşam savaşı verdikleri bir yerde sıra, sıra gözlerini açtılar. Bu kişilere Kayıp denildi... Ve her birine şu soru soruldu; Kayıp olmak ister misin? Bu beş kişiye bu soru sorulmasına rağmen cevap verme hakkı bile tanınmadı ama senin var! Peki ya sen? kayıp olmak ister misin?Concluída
Pharos I (Türkçe)
Okyanusun ortasında, göğe uzanan bir fenerin tepesinde bir adam uyanır. Ne adını hatırlar, ne geçmişini. Ama kalemi nasıl tutacağını biliyordur. Ve yazının içinde bir yerlerde saklanan bir şey onu çağırmaktadır. Pharos I, hafızanın kıyısında gezinen, gözetimin gölgesinde soluk alan bir yolculuktur. Burada ışık, bir merhamet değil; bir silahtır. Sanat, seçimle değil, izinle var olur. Ve rüyalar-artık kimsenin değildir. Yazmak, onun için bir direnme biçimi. Ya da sadece, kendi gerçeğinde kaybolmamak için son bir çaba. Pharos I, hatırlamanın bazen yazmaktan daha keskin bir eylem olduğunu anlatan karanlık bir distopyadır. Bu, bir yazının değil, bir varoluşun hikâyesi.Concluída
KABUĞUNU KIRMAK
Lara Birsel, o yaz yakın arkadaşı ve onun annesiyle birlikte tatile gitmeye ikna olur. İki yakın arkadaş atlattıkları üniversite sınavının ve lise yıllarının stresinden tam anlamıyla kurtulmak için iyi bir fikir olduğunu düşünürler ama hayat karşılarına beklediklerinden çok daha başka şeyler çıkarır. ୭౿ "Birini tanımak için birebir tanışman gerekmez. Bazen sadece bir çift göz sana bilmek istediğinden çok daha fazlasını anlatır." dedi denizin dalgaları kayalara çarpıp tok bir ses çıkarıyorken. Güldüm. "O ne demek?" "Kabuğunu kırmak," diye mırıldandı. "Bana kalırsa tek ihtiyacın olan şey bu." Bilmiyorsun. En başında seni tanımak için attığım o ufak adım, aslında kabuğumda ki ilk çatlaktı. Yine de bilmesine gerek yok diye düşündüm. Tek söyleyebildiğim, "Belki de." oldu. Bir yaz gecesi, sahilde kayaların üzerine oturmuş, hayatımı büyük oranda kaplayan hatta varlığımı bile sarıp sarmaladığına inandığım bir adamla kader üzerine konuşuyordum. Tam anlamıyla tanımıyor oluşum aklıma bile geliyorken hemde. Garip olan onu gerçekten tanımak istemem miydi? Yoksa çoktan her şeyi farkına varmıştım da safa mı yatıyordum? Bilmiyordum. Tek bildiğim; ela gözleri, ilk gördüğümde istediğimden çok daha fazlasını anlatmıştı bana. Henüz o bilmiyor olsa da. ୭౿ DÖRT MEVSİM SERİSİNİN İLK KURGUSU.Concluída
Tenindeki Günah
Karanlık bazen dışarıda değildir insanın içindedir. Alara, her gece aynı kâbusun içinde boğulurken, gerçeğin rüyalar kadar ürkütücü olabileceğini öğreniyor. Çizimlerinde huzur ararken, ellerine sinen mürekkep artık bir sığınak değil, geçmişin izlerine dönüşüyor. Babasının gölgesiyle dolu bir evde, sessiz bir savaş veriyor. Her kelimesi susturulmuş, her hayali yargılanmış bir kız... Ama içindeki ses artık susmak istemiyor. Karanlık onu çağırıyor - belki yok etmek, belki de özgür bırakmak için. Bir gün her şey değişiyor. Bir yabancının sesi, alışık olmadığı bir sıcaklık ve kalbinde uzun zamandır hissetmediği bir titreşim... Belki bu kez kader, sadece acı yazmak istemiyor. Ama aşk, bazen bir kurtuluş değil; yeni bir sınavdır. Ve Alara, karanlığın içinde bir ışık bulduğunda, o ışığın her şeyi yakabileceğini çok geç fark edecek. Karanlık başlıyor ama bu kez içinde bir kalp atıyor.
BENİMSİN
Genç kız doğduğunda Annesi ölmüştü.bu yüzden babası onu hiç sevmemişti sevgi hiç göstermiyordu .çocukken babası tarafından şiddete uramıştı. sadece 4 tane arkadaşı vardı sadece onlara güvenebilirdik kimseye güvenemezdi. çocukluk arkadaşlarıydı. bir gün babası evlenmişti ve üvey annesi ona çok kötü davranıyordu bir de üvey abisi vardı abisi onlar gibiydi. o da genç kıza çok kötü davranıyordu. bir gün babası paraya sıkışmıştı çok borçları vardı ben kızdım hep bir mafyaya satmak istedim. kız evlenmek istemiyordu ama sesi çıkarmıyordu oradan nikah masasında bırakmayı düşünüyordu böylece ailesini rezil ederdi ve kendisini de öldürürlerdi. böylelikle annesinin yanına gidebilirdi. onu o masadan kalkarak o adamı aldatacaktı önüne gelen kişiyi öpecekti dudaklarından. ama kız nereden bilebilirdi ki öpeceği kişinin 1 milyoner olduğunu mafya olduğunu nereden bilebilirdi ki ve kıza takıntılı aşık olacağını öptükten sonra ona takıntılı aşık olacağını nereden bilebilirdi ki. acaba genç kızı neler bekliyordu bu adamdan da kurtulabilecek miydi? ondan kaçabilecek miydi acaba? ya da ona teslim mi olacaktı? kim bilebilir ki......... .
PREDATEL
"Diana koyun" dedi net bir ses ile. Tabağındaki eti bıçak ile parçaladı ve çatalı batırıp ağzına attı. "Diana, bizim ölen bebeğimizin ismi olacaktı. Çok güzel bir isimdir. Kullanmanızı isterim" dedi samimiyetsizce gülerek. O gün o bebeğe Diana ismi verildi. Cam gibi gözleri, kömür karası saçları vardı. Herkes onu masum ve neşeli bir kız olacak zannederdi. Güzelliği bile insanın içinde umut yeşertirdi. Bilmiyorlardı, o mavi gözler ileride acı ve kanın yansıması olacaktı Aileler öldükten sonra Diana Karahanlı aklıyla beraber insanlığını da gömmüştü. Artık o intikamdan başka hiçbir şey düşünmeyen bir katildi. Yıllar sonra ve düşman ailesinin oğlu çocukluk arkadaşı Andrei Volkov ile bir masada denk gelecekti. "Çocukken aynı deniz kenarında oynardık Andrei, elbet bir gün o denize mezarını dikeceğim. Deniz manzaralı mezarın olacak."
Her birinin ayrı zaman dilimlerinde hayatı değişen beş kişi... Çoğu da hayalleri için çabalarken, hayalleri için zaten yaşam savaşı verdikleri bir yerde sıra, sıra gözlerini açtılar. Bu kişilere Kayıp denildi... Ve her birine şu soru soruldu; Kayıp olmak ister misin? Bu beş kişiye bu soru sorulmasına rağmen cevap verme hakkı bile tanınmadı ama senin var! Peki ya sen? kayıp olmak ister misin?
Mais detalhesDiretrizes de Conteúdo