The hidden sunrise

I grew up with a silver spoon in my mouth, to be honest kulang pa ang salitang "silver spoon" sa sobrang yaman namin. Bunch and countless businesses are owned by my family or lemme say by my parents. Ang side ng daddy ko talagang mayaman na sila, same as to my mother side.

Yeah, people may call me the "luckiest" pero hindi naman sa pera ang basehan ng pagiging maswerte sa buhay, nakukuha ko nga ang gusto ko pero parang may kulang pa rin.

Growing up I thought my parents are deeply in love with each other, yes they were. THEY WERE. or They were?

"Hindi naman long lasting yang pagmamahal na yan" ika ng mga nakakarami, which is kasabihan nila na pinaniwalaan ko at pinapaniwalaan pa rin. Admit it or not nakakatakot na talagang mag-mahal at talagang wala nang nagtatagal na relation, marami nga ay natulog lang tas kinabukasan hindi na raw nila mahal yung mga asawa or mga kasintahan nila. Okaya naman ang iba ay minsan lang nagkamali tas hiniwalayan na, yung iba naman toxic na ang relationship at yung iba naman may personal issues. That's why being inlove scares the shit of me, I can't see myself being inlove, yari na ako kung mahulog sa patibong.

But that side of me na takot mag-mahal ay naglaho nalang agad ng parang bula no'ng dumating ang isang lalaki sa buhay ko. Mawawasak niya kaya ang takot sa puso ko? Or siya ang wawasak ng puso ko?

My heart desires is Him to be my last.