Storms beneath my skin

Hindi lahat ng bagyo ay nararamdaman sa labas. May mga unos na tahimik, hindi kita, pero winawasak ka sa loob.

Ito ang kwento ng isang kabataang pilit binubuo ang sarili habang bitbit ang bigat ng mental health struggles, galit, at sakit ng nakaraan. Sa gitna ng gulo sa loob ng tahanan-sigawan, tampuhan, katahimikang mas mabigat pa sa ingay-sinusubukan niyang kumapit: sa pananampalataya, sa mga alaala, at sa pag-asang may liwanag pa rin kahit madilim ang paligid.

Lalo na pagdating sa kanyang nakababatang kapatid na si Lila, 13 taong gulang, matigas ang ulo, at parang laging kaaway kaysa kakampi. Madalas silang mag-away, magsigawan sa maliliit na bagay-pero sa likod ng tampuhan ay may nakatagong pagnanais: "Sana magkalapit kami muli."

Kaibigan? May mga nawala na. Yung iba, iniwan siya noong pinakakailangan niya. Pero may ilang nanatili, tahimik lang, handang makinig kahit walang sagot. At sa proseso ng paghihilom, matutuklasan niya ang kahulugan ng tunay na pamilya, kapatawaran, at pagkakaibigan.

Isang kwentong totoo sa pakiramdam. Para sa mga nananahimik pero lumalaban. Para sa mga nasaktan pero patuloy na umaasang gagaan din ang loob.