Sztafetą ku jutru

Pot skapywał z dłoni, gdy Natan zacisnął palce na liście zawodników. Jego nazwisko błyszczało na szczycie - bezpieczne, pewne, niepodważalne. Aż do dziś.
Brzezinowo ciągnęło za kostki jak bagno. Każdy krok w stronę miasta, każde słowo bez wiejskiego akcentu - walka o to, żeby nie wrócić tam, skąd uciekł.

Masz nowego w drużynie - trener rzucił kartkę na stół. - Marek Ostrowski.

Serce uderzyło mocniej. Nie ze strachu przed konkurencją. To było coś głębszego, niebezpieczniejszego.
Miodowe oczy. Uśmiech, który drażnił jak zadra pod skórą. Sposób, w jaki Marek patrzył - jakby widział za fasadą.
Zbliżała się najważniejsza sztafeta sezonu. Natan miał wszystko: formę, pozycję, przyszłość rozłożoną jak tor przed nim. Ale kiedy nowy pojawił się na treningach, ziemia zaczęła się chwiać pod stopami.
Czy można uciec od samego siebie? Czy da się oszukać lustro?
Olsztyn obiecywał nowe ja. Brzezinowo szeptało: "Nie udawaj, że nie jesteś stąd."
A Marek... Marek był pytaniem, na które Natan nie miał odwagi odpowiedzieć.

W sporcie liczy się każda setna sekundy. W życiu też.
Czasami trzeba zwolnić, żeby zrozumieć, dokąd się biegnąc.

📍 Mała wieś × Wielkie marzenia
💭 Tożsamość × Pochodzenie
🏃‍♂️ Bieg × Ucieczka
💔 To, kim jesteś × To, kim chcesz być

⚠️ Zawiera: tematy LGBTQ+, coming of age, konflikty klasowe