After 5 years

یونگی نگاهی به دور و برمون می‌اندازه.
- ببخشید خیلی عمومی شد، اما نشد مقاومت کنم. اینجا ساخته شده برا همچین چیزی.

به همسر آینده‌ام نگاه می‌کنم.

- یون، باور کن حاضرم ده بار اینجوری ازم خواستگاری عمومی کنی. تو می‌تونی متقاعدم کنی هر کاری بکنم...

******

بلند می‌شم، مستقیم می‌رم سمت در. باید از این خونه و تمام احساساتی که توش شناوره، فرار کنم. تهیونگ می‌پرسه: "کوک کجا می‌ری؟" می‌گم: "یه کم غذا بخرم."

"چی؟" مرد میاد سمتم. زمزمه می‌کنه: "بمون. لطفا
الان نرو..." .

به چشم‌هام خیره می‌شه. با چشمایی شفاف و صادق، با حسی که هم‌زمان هم جدیده، هم قدیمی.
هنوزم نمی‌دونم چرا تصمیم گرفتم بقیه زندگیمو با این مرد بگذرونم. زمزمه می‌کنم: "پنج سال...".
به یونگی فکر می‌کنم؛ بعد به مردی که کنارمه. انگار دیگه برام غریبه نیست.

شالوده اثر، اقتباسی هست.