Sevda Sokağı- 1984

Bir varmış, bir yokmuş.

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde...
Develer tellal iken, pireler berber iken, ben ninemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken...

Bir mahalle varmış.
Güneş orada başka doğar, rüzgâr başka esermiş.

O mahallenin adı Sevda Sokağı'ymış.

Bu sokakta herkes birbirini tanır,
ama herkes bir sırrı saklarmış.

Bir pencere varmış, her gün aynı saatte açılırmış. O pencerede bir kız otururmuş, adı Sevda'ymış.

Gülerse güneş doğar, susarsa rüzgâr dinermiş,
ama o pek gülmezmiş.

Bir de sokaktan geçen bir delikanlı varmış... Her gün, her gece, aynı adımlarla geçermiş o evin önünden. Ne selam verirmiş, ne başını çevirirmiş. Ne seslenmiş, ne söylemiş, ama gözleri hep oradaymış. Söylese ne olurmuş? Söylemese ne değişirmiş?

O mahallede herkesin bildiği ama kimsenin konuşmadığı şeyler varmış.
Bir bakış.
Bir suskunluk.
Bir ihtimal.
Ve bir sebep.

İşte bu, öyle bir sevdaymış. Bu, "Darılma Hanım teyze, kızınızı sevdim..." Diyemeyen bir adamın hikâyesiymiş.

Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, bir suskunluğun nasıl sevda olduğunun hikâyesi.