AY IŞIĞI

Gökyüzünde ay vardı.İşim Eslem'in yüzüne çarpıyordu.Gozleri aydan belli olurken,Ozan'ın kapkara gözlerini görmek güçtü.
Bu hikayenin adını ay ışığı koydum o yüzden.Bizim hikayemiz olsun diye.
Ben kötüydüm.Ve işimde mutsuzluktu.
Her hikaye mutlulukla bitmezdi.Bazı ters köşeler olurdu her hikayede.Bizdede olacaktı birazdan.
Bir korku ve bir bedel....
Bahçeye yürüdüm.Ve önlerine geldim.
"Selam Eslem.Ben Efe yıllardır merak ettiğin sorunun cevabı işte.Ve sana bir sır vereyim mi.Bana guvenmemekle hayatının en büyük hatasını yaptın"
Dedim Esleme doğru.
"Hey noluyor?"Ozan ordan biseyler söylerken ben Eslem'in korkmuş gözlerine bakıyordum.
"Onu şimdi göreceğiz."dedim ve arkamda duran bıçağı Eslem'e batırmak için yürüdüm.
"EFE YAPMA LÜTFEN DUR!"
Bağırırken gülüyordum.
"NE YAPİYORSUN BE!"
"Çık aramdan Ozan."
Esleme daha çok yaklaştım.
"EFE YALVARIYORUM DUR."
Ben Efe Uysal.Kötü sonların adamıyım.
Üzgünüm Eslem." Dedim ve bıçağı batırdım.
"E-Efe n-neden ya-yaptin..." Dedi Eslem konuşmaya çalışarak.
"Amacım buydu başından beri."dedim Ozan'ın gözlerine bakarak.
Ve gözleri gitmişti bedenindeki kan artarken Emirin lafını duydum
"Abi polisler geliyor"dedi.
"Kaçın."dedim sadece.
Biz koşarken orada tek Ozan kalmıştı.Onu uzaktan görebiliyordum boyum uzun olduğundan.
"ABİ BEN YAPMADIM VALLAHA"
"SUS VE ÇEKİL ELLERİNİ GETİRMİYORSUN!"
"AMİRİM SUÇLUYU YAKALADİK"
Okul kapısından çıkar gibi yaparak polis arabasına baktık.Ozani arabaya bindirmislerdi.
Hayatta iki seçeneğiniz vardır sizin.
Ya kötü olup dünyaya karşı tehlike saçacaksınız,yada iyi olup boş beleş dünyayı kurtaracaksınız
Ozan'ın polis arabasına binerkenki yüzünü görünce yıllarımın emeğini kazandığını anladım.
Dudaklarımdan sadece şu kelimeler geçti
"Şah mat"
*SON*