BENİMSİN

Demir evine geldiğinde kapıyı sessizce kapattı. Yorgundu, ama aklı hâlâ oradaydı.
Yatağına uzandı, gözleri tavana takıldı.
"O bakış... Şimdi değil. Şimdi değil."
Derin bir nefes aldı, kendini teselli etmeye çalıştı.
"Görüşürüz, Demir abi."
Sonra hafifçe gülümsedi, sanki uzaktan gelen bir ses gibi:
"Görüşürüz, Elif'im."
Ve Minel... Minel, düşüncelerinin en uzak köşesine ittiği ama bir türlü silmediği isim oldu.