Nutella kan zo verslavend zijn, tot je ontdekt hoe ongezond het is. En dan blijft het nog verleidelijk...

heen en weer

Korte verschillende verhaaltjes/gedichtjes die je vast doen denken aan je eigen leven (zelf geschreven) *Gevoelige informatie* *Kan trauma's opleveren*

Wie zal ooit nog zoveel gedichten waard zijn? ⋆ 2019 ⋆

Dit is een gedicht waar mijn vader geen tijd meer voor me heb en mijn mentor me problemen doorverteld

Gedichtjes over mentale gezondheid

Liefde maar, niet als het romantische ideaal dat in verhalen wordt verheerlijkt, maar als een complex, vaak verkeerd begrepen menselijk verlangen. Het confronteert de lezer met de spanning tussen mythe en werkelijkheid: liefde als licht tegenover liefde als schaduw. Het ontmantelt de klassieke romantiek van heilige teksten tot Romeo en Julia en toont hoe vaak verlangen, honger en behoefte worden verward met echte verbondenheid. Tegelijk legt het bloot dat liefde op zichzelf geen loyaliteit garandeert, omdat loyaliteit een bewuste keuze is en geen gevoel. Relaties die gebouwd zijn op tekort komen wankelen zodra iemand zichzelf vindt. Ondanks deze kritische blik blijft er een zachte hoop aanwezig.

Een dag uit het leven van Celia

Een flikkerend straatlantaarn gebruikt als metafoor voor een beschadigd vertrouwen. Een spiegelbeeld voor het ik-figuur dat ooit open en warm vertrouwde, maar al snel leerde hoe openheid zich tegen kan keren. Het haperende licht is de belichaming van de voorzichtigheid die ontstaat na herhaald gekwetst te worden: "een licht dat nog wel wil schijnen, maar eerst aftast of het veilig is."

Het vervolg op "Avondwandeling" In "Na de avondwandeling" wordt de innerlijke beweging die in Avondwandeling begon verder uitgediept. Waar het eerste gedicht vooral de confrontatie met spanning, onrust en een schaduwachtig innerlijk gezelschap verkent, toont dit vervolg hoe diezelfde aanwezigheid transformeert van bedreiging naar begeleiding. De verteller merkt dat de fysieke druk langzaam afneemt zodra er afstand ontstaat tot wat eerder zwaar woog. De gedachten blijven weliswaar luid, maar hun toon is veranderd: niet langer overweldigend, eerder als een stem die eindelijk ruimte krijgt. De wandeling creëert een mentale akoestiek waarin vragen weerklinken zonder te snijden. Het gedicht markeert een verschuiving van strijd naar oefening. De verteller ervaart het proces niet langer als een gevecht, maar als een repetitie in toelaten een gecontroleerde manier om gedachten te laten klinken zonder dat ze de hele innerlijke zaal vullen. Naarmate het pad verder de nacht in leidt, wordt de galm zachter: niet omdat de vragen verdwijnen, maar omdat ze niet meer geschreeuwd hoeven te worden.