Między liniami ciszy

17-letnia Livia od dwóch lat cierpi na zaburzenia lękowe z napadami paniki oraz epizody depresyjne. Po dramatycznym incydencie w szkole - załamaniu nerwowym w trakcie egzaminu - zostaje przeniesiona do małego liceum integracyjnego w innym mieście, gdzie zamieszkuje z ciotką.

W nowej szkole Livia nie zamierza się z nikim zaprzyjaźniać - trzyma dystans, nosi słuchawki, nie mówi o sobie nic. Jednak jej uwagę zwraca Leon, chłopak z opinią "dziwaka", który nieustannie rysuje dziwne mapy, notuje w starych zeszytach i wydaje się widzieć świat zupełnie inaczej.

Z czasem Livia odkrywa, że Leon zmaga się z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym i prowadzi coś w rodzaju „notatnika świadomości", który pomaga mu nie pogubić się w swoich myślach. Między dwójką zaczyna się rozwijać subtelna relacja - oparta nie na wielkich gestach, ale zrozumieniu, czułości i wspólnej ciszy.

W tle pojawia się wątek zaginięcia jednej z uczennic szkoły - dziewczyny, która również zmagała się z problemami psychicznymi. Niektóre tropy sugerują, że jej historia może być ściśle związana z Livii i Leonem. Poszukiwania zaginionej i próba odkrycia prawdy stają się dla Livii metaforą odnajdywania samej siebie.