herşeye rağmen...

herşeye rağmen...

Reads 15
Votes 0
Parts 1

MatureOngoing

Last published Thu, May 14, 2015

HER ŞEYE RAĞMEN... Uçurum kenarında yeşeren ot gibiyim Köklerimi söküyor yağan yağmurlar, Rüzgârlarla savrulup kayalara çarpıyor, İnciniyor bedenim. Tutunmak istiyorum hayata, Yağmurlara, rüzgârlara inat. Kurumaya yüz tutmuş göldeki balık gibiyim Hayatın adı su benim için, Her geçen gün azaldıkça mahvolduğum. Çare arıyorum kendimce Sığ sulardan kaçıp derinlere dalmak istiyorum. Tutunmak istiyorum hayata, Kuraklığa inat. Okyanus ortasında bir saldayım, Ne yiyeceğim var ne suyum. Çiğ de olsa balık yerim ama Suların ortasında susuzluktan öleceğim, Tutunmak istiyorum hayata, Susuzluğa inat. Kalabalıklar ortasında yapayalnızım Hiçbir yüz tanıdık gelmiyor bana, tutunmak istiyorum hayata yanlızlığa inat bu satırları okurken bir anda geçmişime döndüm ve tekrar kendimle gurur duydum . biranda çektiğim acılar geldi aklıma ama tutundum işte hayata herşeye rağmen tutundum azala azala...,tükene tükene... de olsa ve sonunda atlattım bu zorlu mücadeleyi. isterseniz size ilk önce hikayemi anlatayım: ben 12 yaşındayken ısrarlarım üzerine mersine ailece tatile gitmeye karar verdik. orada yani anneannemlerde 3 gün kalacaktık ben çok heyecanlıydım ve anneme: anneciğim hadi hemen gidelim,artık dedim. annem benim heyecanımı anlıyordu çünkü biz ekonomik sebeplerden ötürü yılda sadece 1 defa mersine gidebiliyorduk. o da olursa artık. bütün hazırlıkları tamamladıktan sonra yola çıktık. ben çok heyecanlıydım ve yol boyunca orada 3 gün neler yapabileceğimi hayal ettim durdum(tabi birazda uyudum)

All Rights Reserved

Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.

You may also like

(Yeniden Yayında!) Yusuf yüzlü, Demir yürekli.

3 Milyon okunmayla şimdi yeniden Wattpad'de. ....... Bu Demir yürekli Yusuf ile ürkek yürekli Erva'nın hikayesi. Demir annesi gittiğinden beri Yusuf yanını kaybetmişti. Öfke ve nefret sanki anne karnında kalbine yerleştirilmiş gibi her yanını kuşatmıştı. Kalbi intikam hırsıyla buz kesmişti. Soğuktu artık Demir. Annesi'nin oğlu değildi. Zaten onu yola getirecek, ona doğruyu gösterek anneyede sahip değildi. Şimdi eceline, annesine gidene kadar, onun rahat uyumasına yardım edecekti. Kararmış kalbi daha fazla ne kadar kararabilirdi? Onu bu hale insanlar getirmişti.... *************** Erva; Hayatı seccade ve kalemlerinin arasında gidip gelen tertemiz bir kır çiçeğiydi. Onun gözleri asla tam açılmaz, dünyayı pembe gözlüklerle görmezdi. (UMUT SERİSİ 1) Her ne kadar farkında olmasa da imtihanların en zorunu yaşıyordu. Sabır dolu kalbi hiç bir sıkıntıya isyan etmiyor, mütevazı başı asla hiddetle dikelmiyordu. Tek sırdaşı kağıtları, kalemleri ve kumaşlarıydı... Edep timsaliydi Erva. Bakan gözler ar eder, bir daha bakmaya yürek isterdi. Ama onun kendini kapattığı bir kafesi, prangalarla susturduğu umutları vardı. Umut zehirli bir yılandı. Sinsice yaklaşıp, en acı yerinden vuracaktı Erva'yı. Ama umudun panzehirini bulacaktı genç kız. O gece başına gelecekleri bilse iner miydi o bahçeye?Kurulur muydu her zaman ki salıncağına? Allah bilirdi... Ama Allah onun kaderini çizmişti, Erva'ya da ancak teslim olmak düşerdi. Yazım tarihi: Eylül 2014

Content Guidelines