DELİKANLIM

Camdan dışarıyı izlemek kıza iyi geliyordu… Özellikle de hava kapalı ve yağmurlu olduğunda… Yine öyle bir gündü… Sallanan sandalyesinde oturmuş, dışarıyı seyrediyordu… Yağmurdan kaçıp apartman girişlerine saklananlara ya da el ele tutuşup birbirlerine gülümseyen sevgililere bakıyordu…

Gözlerini kapatıp düşünmeye başladığında “En çok neyi isterdin?”diye sordu doktoru… Uzun zamandır kapalı kaldığı bu odada sadece doktoru ve gerçekten güvendiği birkaç kişi ile konuşuyordu… Şüphesiz ona vermeyen tek kişilerdi… Doktorunun gözlerini seyre daldığında bakışları dondu birden… Duraksadı ve içini çekerek kırık bir tebessüm yerleştirdi dudaklarının kenarına… İnce birer çizgi halinde yavaş yavaş dağılırken yüzünün dört bir yanına, konuşmaya başladı…

“Sevilmeyi isterdim”dedi… “Onun tarafından sevilmeyi…”

Ağlamaklı oldu kızın sesi birden… Dudakları titredi… Gözleri, akmak için yer arayan sabırsız gözyaşları ile doldu taştı… Gölgeleri o kadar koyuydu ki eğer bir kez daha akacak olursa gözyaşları; toprağın suya doymuş hali gibi bir daha boğacaktı onu… Yutacaktı heyelan misali… Başını başka yöne çevirdi ve yanağını omzuna dayayıp küçük bir kız çocuğu gibi boynunu büktü usulca…

“Sevilmeyi…”dedi yeniden…

Bir şeyler karaladı doktor kâğıda. Sonra karşısındaki kıza bakıp “Sence seni neden sevmedi?” diye sordu. Yine doldu gözleri, için için ondan nefret ettiğini söylese de, ondan konuşmak canını yaksa da, seviyordu onu konuşmayı… Ondan bahsetmeyi… Kendisine yaşattığı hayal aşktan bahsetmeyi seviyordu… Diri diri kendisini mezara koymuş olsa da yine de hiçbir kötü sıfatı yakıştıramıyordu ona… Sonra sesi titredi ve doktoruna bakıp “Çünkü ben çirkindim!”dedi…

“Ve çirkinler sevilmez!” dediğinde doktoru kıza baktı. Kaşlarını çatıp “Neden böyle düşünüyorsun?” diye sordu…

Genç kız, zor da olsa gözlerini iri iri açıp adını yaşatan bir şekilde kendisinden cevap beklemekte olan doktoruna baktı ve kesin bir dille

“Çünkü…”dedi yutkunarak…

“Çünkü o öyle söyledi!”