Fate Was Almost Kind

Marami ang naghabol, marami rin ang naulol ngunit sa huli ay nagmamaktol? Paano ba namang hindi kung ang nililigawan ng mga ito ay tinaguriang choosy?

Kung pagandahan lang ang labanan ay hindi uuwing luhaan si Krishna kaya ang mga kalalakihan sa baryong kaniyang kinalakhan ay nahuhumaling sa angkin nitong kariktan pero ang problema, ni isa man sa kanila ay hindi ayon sa kaniyang panlasa. Naniniwala kasi siya na ang pakikipagrelasyon ay para lamang sa dalawang taong nagmamahalan kaya paano ito mangyayari kung kahit kailan ay wala pa siyang napupusuan.

Ngunit lumipas man ang mga araw, pumuti man ang kalabaw at madulas man ang langaw sa ulo ng kapitbahay niyong kalbo ay hindi nagsasawang maghintay ang dalagita sa taong alam niyang itinadhana para sa kaniya. More than anyone, Krishna believes in true love brought by destiny. She won't stop hoping that maybe one day fate will be kind enough to bring their path closer to each other until they reach each other's hand.

Paano kung pagbibigyan nga siya ng tadhana at tuparin nito ang matagal niya ng kahilingan. Sapat na ba iyon upang masabi na sila ay para sa walang hanggan o sadyang mabait lang ang tadhana at ang wagas na pag-ibig sa kanila'y pinatikman.

Well, hindi mo malalaman kung hindi mo babasahin...