zamansız visal

Belki çok geçti,
belki de tam zamanıydı.
Benim için gecikmiş olan bir şey,
belki onun için hiç de öyle değildi.

Bu zamansız visalin en güzel sonucuyduk biz.
Yıllar önce, iki çocuk birbirinden koparılmıştı;
kalbinin en derinlerine gömseler de...
15 yıl sonra karşılaşacaklarını kim bilebilirdi ki?

Dünya gerçekten küçükmüş.

Bu bizim hikâyemiz.
15 yılın içinde neler değişti?
Biz kimdik?

Ve şimdi,
geçmişin tozlu raflarından çıkıp gelen
bir anı gibi...
Yeniden yazılıyor tüm cümlelerimiz.

Evet, bu bizim hikâyemiz,
en azından bunu biliyoruz.