LEYLİMA

O gün Güneş yalnızca batmadı... geceye dönüştü. Çocuk gülüşlerinin yerini sessizliğin, sıcak bir annenin koynunun yerini soğuk bir boşluğun aldığı gündü. Masum bir yürekte başlayan yangın, bir ömrü kül edecek kadar büyüktü. O gün, bir kız çocuğunun içindeki ışık söndü ve yerine karanlık yerleşti; öyle bir karanlık ki ne sabahla dağılır ne zamanla diner. Çünkü bazı güneşler bir daha doğmamak üzere kararır... ve içindeki gündüzü yitirince insan, geceden ibaret kalır.