Son Soluk

Karan, karanlık koridorlarda sessiz adımlarla ilerliyordu. Hedefindeki adamın odasına hızlıca ulaşmalı işini bitirmeliydi. Soğukkanlı, amansız bir katildi o. Her şeyi planlanmıştı. Hiç bir şey onun dikkatini dağıtmamalıydı.

Tam o sırada, köşeyi dönerken önüne bir şey çıktı Dengesini kaybetti, adımlarını yavaşlatmaya çalıştı. Önünde, elinde serum tutan ince yapılır solgun yüzlü genç bir kız duruyordu. Saçları yoktu, peruk takıyordu belki de.Irmak'ın gözleri acı ile kıvrılmıştı.

Karan'ın kalbi, yıllardır duyduğu en garip ritmi tutturdu. Bu an, soğuk dünyasını, da bir çatlak gibiydi.

" Özür ellerim.. " dedi Irmak, titreyerek sesiyle serumu güzelerken.

Karanı sadece izledi. Bu kız... neydi bu haliyle? O an bir şey hissetmişti anlam veremediği bir şekilde.

Bir an durdu, sonra görevine döndü. Adamın odasına girdi. İşini bitirdi, sessizce çıkmak üzereydi ki, hemen yan odanın kapısından Irmak'ı gördü. Serumunu
tutuyordu, dalgın ve acı dolu ifadeyle.

Karan'ın aniden içi yumuşardı. Elini uzattı "İhtiyacın var mı? " diye fısıldadı sessizce.

Irmak şaşırdı ama evet, yardıma ihtiyacı vardı.

O an, katil ile kurbanın kaderi sessizce. ağır ağır örülüyordu.