"Ait Olduğum"

Tamamıyla hayal kırıklığıyla başlayan bir yıl. Annem ve babamı 9 yaşındayken kaybettim insan yaşamadan anlayamaz o acıyı ciğerimi söküp aldılar benden canım yandı anne diye ağladım babamın gözleri geldi önüme bırakma dedim babama insan çocuğunu bırakmazdı ki ablamla beni bizi bırakmazdı babalar hep kızlarını korur kollardı babacım gel koru dedim gelmedi o soğukta o buz gibi toprağa girdi babam annem üşümüştür dedim annemin canı acımıştır annemin teni hassastır dedim koymayın onu oraya diye ağlamıştım ama ne fayda beni ailemsiz bıraktılar insanlar nasıl susuz kalmaya alışamaz bende ailemsin kalmaya alışamam sanmazdım ama alıştım onlarsız yapabileceğime alıştım annemin ölümü ani olmadı babamın ki ani olmuştu annem diyaliz hastasıydı her gün diyalizi vardı annemin her gün canı acıyordu annem ağladıkça bende ağlıyordum annemin göz yaşı akmasın diye beni görür daha kötü olur diye hiç belli etmedim kendimce geçirdim gözyaşlarımı onlar gitti biz kaldık ablam ve ben .Umutsuzca büyüdüm ben ama dedem herşeyin başıydı hani bir hata yaparsın sonra telafi etmek için yeni bir sayfa açarsın ya dedem bembeyaz annem ve babam gibi tertemiz bembeyaz bir sayfa actı bize sadakatinsevginin hepsinin başıydı dedem.Çocukluğum,ergenliğim hep onunla geçti ,ama geçti ve gitti dedemide kaybettim hayat ışığımı tutunacak dalımıda kaybettim ayakta durmamın vakti gelmişti yaralı kuş gibiydim nereye uçucağını bilmeyen yaralı bir kuş.Dedemi kaybedeli 1 sene oldu o yıllar sanki herşey bitmiş gibi geliyordu ama yıllar herşeyi çabuk atlattırıyor ve ben üniversteye başlıyorum bütün üzüntüleri arkamda bırakıp ,dedemden kalan mirasla okulumu okuyup şirketlerin başına geçicem ailem gerçekten varlıklı insanlardı ama mal mülk onları bana getirmediği sürece pekte umrumda değil ablam aslı evlendi çok yakışıklı bir eniştem var çokt