TOPRAĞIN AZAMETİ

"Sonun geldi Memo! Şimdi kim kurtaracak seni elimden ha!" Uzakta bir grup silahlı adam vardı. Tam ortalarında yerde ağır şekilde darp edilmiş elleri arkadan bağlı diz çökmüş şekilde bir adam vardı. Onun karşısında da en az yanlarında geldiğim askerler kadar uzun ve cüsseli esmer bir adam vardı. Saçları kısacık traşlı olmasına rağmen kıvırcıkları belli oluyordu. Kirli sakalı ve keskin bakışları vardı. Öfkeden gözlerinden ateş saçılıyor hafif kemerli burnunun orta kısmı kıvrılıyordu. Üzerinde klasik bir gömlek pantolon kombini vardı. Adam sinirden damarları ortaya çıkan kolunu gömleğimin altına attı ve bir silah çıkarıp önündeki adamın alnına dayadı. Bakışlarım donup kaldı. O an nefes bile alamadım.

"Son duanı et leş kargası!" Hiç tereddüt etmeden hatta gözlerinde parlayan bir zevkle tetiğe bastı. Silah kulak çınlatan bir sesle mermiyi adamın alnının ortasına gönderdi. Kanlar içindeki adam yere yığılırken ağzımdan bu silah sesi dışında çıt çıkmayan anda bir ses çıktı. Anın etkisiyle öfkeli adamın bakışları anında yerimi tespit etti. Koyu kahve gözleri gözlerimle buluştu.

"Yakalayın o kadını!" Tek ağzından çıkan buydu. Arkamı dönüp tüm gücümle koşmaya başladım.

Uzak toprakların ıssız hikayesi; Toprağın Azameti.