Küllerin Arasında

Gece ilerliyordu. Rüzgâr, çatının boşluklarında bir şarkı gibi dolanıyordu.
Barçın Bade'ye yanaştı.
"Bu adama güveniyor musun?"
"Hayır," dedi Bade. "Ama bu gece kendime bile güvenmiyorum."

Barçın gülümsedi.
"Güzel cevap."
"Gerçek cevap."

İzlem bir anda yüksek sesle konuştu:
"Bence o bir casus."
Uraz döndü.
"Ben sadece size benzemiyorum diye mi casusum?"
İzlem gözünü kırpmadan, "Senin neye benzediğini henüz bilmiyoruz," dedi.
Barçın araya girdi:
"Yarın gece için vaktimiz var mı bu tartışmalara?"
Bade destekledi.
"Zaten düşman çok. Birbirimize gerek yok bunun için."

Devrim ellerini masaya koydu.
"Sessizlik," dedi.
"Yarın gece saat üçte harekete geçiyoruz. Bu gece herkes burada uyuyacak. Güven sorunu olan sabaha kadar nöbet tutar. Kararı şimdi verin."

Hiçbir şey söylenmedi.
Ama herkes bir şey düşünüyordu.

Bade gözlerini kapadı.
İçinden sadece tek cümle geçti:
"Kime güvendiğinden çok, kime karşı gardını düşürdüğün önemlidir."