Mahi

Manzarada dolandı bir süre gözlerim kulaklarımı yüksek sese kapatmış altımdaki yoğun kalabalığı görmezden gelmiştim.
"Kulenin üstünde beyaz atlı prensini mi bekliyorsun?" arkamdan gelen boğuk sese döndüm. Uzun boylu takım elbiseli bir adam ellerini ceplerine atmış beni izliyordu. Koyu mavi gözleri sarı aydınlatmalarla ışıldarken anlamsız bakışlarımı ondan alıp manzaraya geri döndüm. "Hayır, prensimi değil beni yakacak ejderhayı bekliyorum." gitmesini ummuştum ama gitmek yerine yanıma gelip o da manzaraya bakmaya başladı.

"hikayede prens prensesi kurtarmıyor muydu, hangi hikayede prenses kulede ölmeyi bekler ki?" ona döndüm gözlerimi dik dik ona çevirip bu saçma muhabbete devam ettim. "mutlu sonlar sadece hikayelerde olur zaten, ben de bir hikayenin içinde olamayacak kadar gerçeğim. Bu da benim mahvoluş hikayem." cevap vermesini beklemeden babamların yanına ilerledim. Kapıyı arkamdan kapatırken o hala benim bıraktığım boşluğa bakıyordu.