Nasyonalismo (Declamation Piece)

"Nanay" is a poem about the pain of losing a grandmother, the helplessness of wanting to hold on, and the difficult process of accepting that some goodbyes can never be stopped. It is a reflection of grief, love, and the yesterdays that remain after someone leaves this world. I wrote this poem to honor my Nanay and the life she lived. Today, August 26, 2026, is her birthday, and it hurts knowing that she is no longer here to celebrate it with us. There are moments when I still wish I could turn back time, hear her voice again, and have just a little more time with her. Writing this became my way of carrying the pain. It does not take the sadness away, but somehow, putting my feelings into words makes the weight a little lighter. I may not be able to bring her back, but through these words, I can keep a part of her alive. I want the world to know that she existed, that she was loved, and that her memory will always have a place in my heart. Happy birthday, Nanay!. I miss you more than words could ever say.

hindi ito nobela. ito'y mga lukot na tula na ayaw ko nang itago. halo-halong mga tula mula sa aking kwaderno, mula tradisyonal hanggang malayang taludturan. hindi ito basta hugot, ito'y mga kwentong aking nararamdaman na sawa na akong itago.

Mga nakatagong damdamin na hindi maisiwalat Mga ibig na salita na dinaan sa panulat At hinayaan na ang sarili na maging isang manunulat This is a Compilation of My Own Spoken Word Poerty

📃📒🖋

Divided in two parts. Part I for the Spoken Poetries and Part II for the Poems. Read this book for her stories written in a poem format. ©All Rights Reserved

Sa bawat pahina ng aklat na ito, matatagpuan ang mga salitang isinilang mula sa mga gabi ng pagdududa, mga umagang puno ng pangamba, at mga sandaling tila hindi ko na kilala ang aking sarili. Ang Mga Tula ng Pagkabigo at Pagkatuto ay hindi lamang koleksiyon ng mga tula-ito ay salamin ng aking mga karanasan bilang isang taong natutong bumangon mula sa pagkatalo, magtanong sa gitna ng pagkaligaw, at unti-unting yakapin ang sariling pagkukulang. Isinulat ko ang mga tulang ito hindi upang magmukhang malakas, kundi upang maging totoo-sa sakit, sa pag-ibig, sa pagkukumpara, at sa mga pagkakataong ako mismo ay naging estranghero sa aking sariling puso. Kung ikaw man ay naligaw, napagod, o nawalan ng pag-asa, nawa'y matagpuan mo sa mga pahinang ito ang paalala na hindi ka nag-iisa. At sa kabila ng lahat ng pagkabigo, may pagkatuto. At sa bawat pagkatuto, may unti-unting paghilom.

Language: English (maybe Tagalog) HIGHEST RANK! #82 in Poetry (October 4, 2017) #56 in Poetry (February 10, 2019)

"Wag ka ng umasa sa taong wala ka namang pag ASA"

Mga akda na nabuo mula sa magulong isip, tahimik na luha, at mga damdamin na hindi kayang sabihin nang direkta. Baka sa bawat pahina, matagpuan mo rin ang sarili mo.

"Aesthete" - isang aklat ng mga tula, Na sumasayaw ang mga salita't naglalakbay ang mga awit, Isang koleksyon ng kagandahan, grasya, at sining, Na nagpapawis ng kaluluwa at nagtatama ng puso. Bawat pahina ay isang kaharian ng mga kulay, Na binubuo ng emosyon, pag-ibig, at inspirasyon, Isang simponya ng mga berso na nagsasalita, Ng mga laban sa buhay, tagumpay, at hiwaga. Ang kabantugan ng mga makat ay hindi maitatago, Sa bawat linya na malinaw at puno ng husay, Bawat saknong ay isang malumanay na melodya, Isang tula na nagpapahayag ng pagkamalikhain. Ang balot ng aklat ay isang pagpupugay sa disenyo, May elegansya, kahinhinan, at kaningningan, Makabuluhan sa paningin, isang pagkakasalamin, Ng mga looban ng mga tula na tumitibok sa puso. Sa "Aesthete," makikita ng mambabasa, Ang kayamanan ng isip ng makata, Isang paglalakbay makata tungo sa mga pangarap, at pagtataka, Isang patunay sa kapangyarihan ng panitikan. Kaya't damhin ang mga katagang ito, At hayaang magbuhos ang mga salita sa iyo, Dahil sa "Aesthete," makakasumpong ka, Ng mahika ng tula na hindi matatawaran.