İKİNCİ LİMAN

Burası şehir dışındaki eski bir sanatoryumdu. Üzeri sarmaşıklarla kaplı, duvarları çökmüş, ama alt yapısı hâlâ aktif.
Mira'nın doğduğu ve karanlıkla ilk buluştuğu yer.
Ve belki de... öldürüleceği.

Binaya girmeden önce Baran önüme geçti.
"Bu son savaş olabilir," dedi. "Sadece düşmanla değil... kendinle de."
Gözleri benim gözlerimdeydi. Bu sefer gerçekten.

"Eğer çıkamazsan-"
Sözünü kestim.
"Çıkacağım. Çünkü bir daha kaçmayacağım."

Ve sonra...
Baran dudaklarımı öptü.
Kısa, sarsıcı, bir savaş öncesi vedası gibiydi.
İlk kez bir öpücük, bir savaş yemini kadar ağırdı.

"Git. Seni bekleyeceğim," dedi.