Adada Kalan Kalp

"Onu affetmeyeceğime yemin etmiştim.
Ama aynı gemide, aynı havayı solumak... o yemini unutturmaya başladı.
Ta ki karanlık, ikimizi de içine çekene kadar."

Ben Alya.
Geçmişte birini sevdim. Belki de sadece bir tebessümün arkasına saklanmış düş kırıklığını...
Lisede hayatımı mahveden Yiğit'le yıllar sonra bir gemi yolculuğunda yeniden karşılaştım. Onu görünce kalbim kıpırdamadı, sadece sızladı. Çünkü bazı yaralar kabuk bağlamaz, sadece sessizleşir.

Bu yolculukta kendimle yüzleştiğimi sanıyordum. Ta ki bir gece, bilinmeyen bir numaradan gelen mesajlar ruhumun kapısını tekrar çalana kadar.
Gizem büyüdü.
Korku tırmandı.
Ve sonra... gemide bir bomba patladı.

Kaçtım. Atladım.
Gözlerimi açtığımda yalnızca Yiğit yanımdaydı. Issız bir adada, geçmişimle baş başa kaldım.
Hayatta kalmak zorundaydık.
Ama asıl savaşı içimde veriyordum.
Çünkü ona hâlâ nefretle mi, yoksa yeniden doğan bir şeyle mi baktığımı bilmiyordum.

Bu benim hikâyem.
Külden doğan bir kızın, aşkla ve acıyla imtihanı.
Güvenin yeniden inşa edildiği, yaraların yeniden açıldığı, hayatla ölümün kol kola yürüdüğü bir yolculuk bu.

Belki bu kez başrol benimdir.
Ve belki de... bu kez yara açan, aynı zamanda merhem olur.