izmah - ilknur - Wattpad

Story cover for izmah by hikayeokuilknur

izmah

hikayeokuilknur

Reads 143
Votes 43
Parts 6
Time 16m

Reads 143
Votes 43
Parts 6
Time 16m

hikayeokuilknur

ajan yeraltı örgüt

Gölgeyle ışığın kesiştiği yerde, kanunla suç arasındaki çizgi silinir. Alaz Demir Kansar, yeraltı örgütü Brutal'ın acımasız lideridir; geçmişi sırlarla dolu, kalbi karanlıkla mühürlü. Onun karşısında, devletin en soğukkanlı ajanlarından Aslı Yakmaz vardır. Görevi basit: Alaz'ı çökertmek. Ancak kader onları sadece bir çatışmaya değil, aynı zamanda birbirlerine sürükler. Dost gibi görünenler hain, düşman gibi olanlar sırdaş olurken; geçmişten gelen bir uçak kazası, kimlikleri ve sadakatleri altüst eden sırları gün yüzüne çıkarır. Bu dünya sadece kurşunla değil, gerçekle de öldürür.All Rights Reserved

ajan yeraltı örgüt

Table of contents

6 parts

Sign up to add izmah to your library and receive updates

or

Content Guidelines

You may also like

Pharos I (Türkçe) by klfamustafa

Okyanusun ortasında, göğe uzanan bir fenerin tepesinde bir adam uyanır. Ne adını hatırlar, ne geçmişini. Ama kalemi nasıl tutacağını biliyordur. Ve yazının içinde bir yerlerde saklanan bir şey onu çağırmaktadır. Pharos I, hafızanın kıyısında gezinen, gözetimin gölgesinde soluk alan bir yolculuktur. Burada ışık, bir merhamet değil; bir silahtır. Sanat, seçimle değil, izinle var olur. Ve rüyalar-artık kimsenin değildir. Yazmak, onun için bir direnme biçimi. Ya da sadece, kendi gerçeğinde kaybolmamak için son bir çaba. Pharos I, hatırlamanın bazen yazmaktan daha keskin bir eylem olduğunu anlatan karanlık bir distopyadır. Bu, bir yazının değil, bir varoluşun hikâyesi.

YİNG-YANG by 3456es09qz

⏳️🖤 ŞAHİN ailesinin tek kızı olan Simay ŞAHİN, Bu hayatı garipsiyordu. Çünkü onun hayatı hiç normal olmamıştı. Buna ailesi de etki etmişti. Ama yaşadığı her şey onu güçlü biri yapmıştı. Ailesinden gördüğü her şeyi uyguluyordu. Aynı zamanda okulunda başarılı bir kızdı. 18 yaşında iş hayatına atılmak zorunda kalmasaydı belki de şu an hayalindeki meslek olan doktorluğu okuyabilecekti. Ama kader buna izin vermemişti. O ise kaderine boyun eğmişti. Babasının pis işlerini örtbas ederek kendi hayat çizgisini çizmişti bile. Babası onun bu halini çok seviyordu. İşte Simay ŞAHİN bu yüzden babasının her dediğini yapıyordu. Bir gram sevgi için. Oysa bu beklenti yüzünden hayatı mahvolacaktı. Babasının işlerine karışmaya başladıktan sonra hiç bir şey eskisi gibi olmamıştı. O bir mafya kızıydı... Ne kadar istemese de babasına dönüşüyordu. Babasından kalan tüm pislikleri O yapıyordu. Küçükken iyiydi aslında. Kalbi temizdi. Saftı. Ama büyüdü. O çocuk büyüdü. O güzel kalbi kirlenmiş, kötü biri olmuş ve iyice kurnazlaşmıştı. Anında plan yapar ve uygulardı. Onun görevi buydu. Dünyadaki tüm pislikleri yok etmek. Masumlara dokunmak onun içinde8 yoktu. Babası ne kadar öyle biri olsa da o öyle biri olamazdı. Buna içine gömdüğü çocukluğu izin vermiyordu... ⏳️🖤

SAYE by birruhunyazari

ÖMER ENSAR KARA & EFNAN DEMİR ... Bütün uzvlarım zangır zangır titriyordu. Yağmurun şiddeti o kadar çoktu ki tanelerini her bir zerremde hissediyordum. Gözlerimi kırpıştırdım birkaç kere, o ise sakince beni izliyordu. " Neden veda etmedin? " Uzun uzun baktı bana sonra derin bir nefes aldı ve başını sağa çevirdi. Gözlerini yumdu, gördüğüm görüntü bir şiirin en can alıcı mısrası gibiydi. İçim gitti, ama sustum. Sustum ve yeşilin en güzel tonu olan gözlerini bana çevirmesini bekledim. Kalbimin büyük bir bölümünde bıçak darbeleri vardı ve kalbim her şeye rağmen atıyordu. O bana bakmadıkça bıçak darbeleri usulca bütün kalbimi harmanlıyor beni yavaş yavaş öldürüyordu. Başı bana doğru döndü. Yumduğu gözlerini açtı ve bir cevap alacağıma inandığım için hevesle gözlerine baktım. " Cevabım hiçbir şeyi değiştirmeyecek, Efnan. Senin kızgınlığın geçmeyecek. Çünkü sen kinli birisin. Yaşanılanı unutmuyorsun sonucu ne olursa olsun. Bu yüzden yapma, neden vedasız gittiğimi öğrenmek sana hiçbir şey katmayacak. Birazcık inansam, " dedi hayal kırıklığı ile. " Bir şeylerin değişeceğine birazcık inansam bir dakika düşünmem söylerim. Ama biliyorum değişmeyecek, senin yüreğini benim cevaplarım değil sen soğutacaksın. Çünkü sen hep böyleydin. " Gözlerim dolu dolu baktım. Haklıydı, cevabı benim ona olan kırgınlığımı alıp götürmeyecekti. Ben kendi yüreğimi kendim soğutacaktım. Hep böyleydim zaten. Değil mi? Yutkundum ve hiçbir şey demeden arkamı döndüm. Karanlık sadece gökyüzüne çökmemiş gibiydi. Evlerin çatısına, arabalara, denize ama en çok, en çok benim gölgeme çökmüştü. ...

Tenindeki Günah by Lyralotus

Karanlık bazen dışarıda değildir insanın içindedir. Alara, her gece aynı kâbusun içinde boğulurken, gerçeğin rüyalar kadar ürkütücü olabileceğini öğreniyor. Çizimlerinde huzur ararken, ellerine sinen mürekkep artık bir sığınak değil, geçmişin izlerine dönüşüyor. Babasının gölgesiyle dolu bir evde, sessiz bir savaş veriyor. Her kelimesi susturulmuş, her hayali yargılanmış bir kız... Ama içindeki ses artık susmak istemiyor. Karanlık onu çağırıyor - belki yok etmek, belki de özgür bırakmak için. Bir gün her şey değişiyor. Bir yabancının sesi, alışık olmadığı bir sıcaklık ve kalbinde uzun zamandır hissetmediği bir titreşim... Belki bu kez kader, sadece acı yazmak istemiyor. Ama aşk, bazen bir kurtuluş değil; yeni bir sınavdır. Ve Alara, karanlığın içinde bir ışık bulduğunda, o ışığın her şeyi yakabileceğini çok geç fark edecek. Karanlık başlıyor ama bu kez içinde bir kalp atıyor.

Yazın Olur Böyle Şeyler by alisrima

"Derin polisi ara!" Diye bağırdı Irmak. "Emir bir şey yap!"Diye bağırdı Irmak'ın karşısındaki çocuk. "Bacağım kırıldı galiba."Diye yakındı Sarp denen çocuk. "Ben arıyorum polisi."Diyerek telefonuna yöneldi Ada. "Sakince konuşabilir miyiz?"Diyerek merdivenlerden indi çekik gözlü çocuk. "İndirsene bacım şunu!"Diyerek Irmak'a bağırdı karşısındaki çocuk. "Sus geçiririm kafana!"Diyerek yükseldi Irmak. "Hepiniz susun!" Sinirle bağırdığımda sonunda herkes sesini keserken Ada'nın polisi aramak üzere olduğunu görüp elindeki telefonu aldım. "Kimse polisi aramıyor," Diyerek Ada'ya yönelik konuştum. Ardından Irmak'a dönerek elindeki vazoyu işaret ettim. "Ve kimse kimsenin kafasını kırmıyor. İndir şunu." Aklıma gelen şey ne kadar sinirimi bozsa da bulunduğumuz durumun başka bir açıklamasını düşünemiyordum. Ya gerçekten sapıklardı ve eve gizlice girmişlerdi ya da evi aynı anda kiralamıştık. Mümkünse tabii.

Metalik by nifrellaa

Diğer çocukların anneleriyle bağlarını kesemedikleri yaşlardaydılar, henüz vücutlarına en derin kesikler atıldığında. Ne kadar süreceğini, kimin dur diyeceğini veya bitip bitmeyeceğini bilmiyorlardı.Belki de onların cezası anneleri ya da babalarından gelecek bir tokat değil çok daha ağır olacaktı. Her gece düşündüler. Bunu hakedecek ne yaptık? Belki bir gün onların eline verilen umut şekerinin gerçekleşebileceğine inanmak istiyorlardı. Çünkü inanmazlarsa dayanamazlardı. İnanmazlarsa yarayı kapatamazlardı. Belki içerden kanardı ama dışarısı kabuk bağlardı. Bağlamalıydı. Ama bu şeker birinin ağzında acı tatı acımasızca bıraktı. Diğerlerinin kefaretini sadece biri en ağır şekilde ödeyecekti. Çünkü acı her daim kalanda ağırlaşırdı. Kalanda, gidende, kurtulamayanda.. Belki de geride bıraktıklarının farkında değillerdi. Yollarının kesişeceğinin, onların kurtulmak için her gece dua ettikleri Tanrı'nın cezayı başkası ile sonlandıracağını henüz bilmeyecek yaştaydılar. Ama büyüdüler. O karanlık geceler hepsinin en karanlık yanlarını oluşturdu. Hepsinin yarasını en derine gömüp tüm vücuduna yaydı. Görünür kılmadı, aksine onları birer görünmez kıldı ki kimse yardım edemesin. Ölmediler yaşamaya umut etmeye hayatları ile boğuşmaya ve o umut şekeri için her gece kafalarını yastığa koymaya yine de devam ettiler. Onlar kurtuldu, yaraları içlerinde de kalsa yeni yaraların açılmasından kurtuldular. Biri kaldı. En zorda, en derinde.. Birinin hikayesi..

Adaletin Rengi by cilek1suraT

Kırık ayna parçalarıyla dolu kadehi ters tuttuğunda masken düşer. Kendini bir girdabın içinde hapis bulursun. Saatler kırılır, kadran artık gösteremez olur. Ancak hayat her duran bir saat için devam eder. Kitapların bir sargı bezi görevi gördüğünü fark ettiğinde ip sadece senin elinde olmaz, herkes bir uçtan çekiştirir. Özgürlüğün nedenini aramaya başladığında narkoz etkisi gibi bayılırsın. İğneyi en ummadığın anda, boynundan yersin, sırtından değil. Saat birden hızlı akmaya başladığında bıçak durmaz saplanır. Cam kalbe saplanıp parçalara ayırana kadar da durmaz. Yaralar çabuk iyileşmez, kanar durur. Yara bantları çare olmaz. Güvenmek için bir bir el uzatırsın göğe. Ancak bir sürü el tarafından aşağı çekilirsin. Mumun ışına çekilen bir kelebek gibi erir durursun, bul beni diye bağırırsın. Kum saatine hapsolur ve akıp bitersin ancak o bıçak camdan çıkmaz. Sonra bir uzanır kalbine, kalbindeki ışığı gün yüzüne çıkartır. Melankolik ruh hali dağılır, boya fırçalarından damlayan yağmur damlaları kaldırımda birikir. Bir sokak lambası gibi ayılan gönül kahve köpüğü gibi köpürür durur. Renkli taşlar, uğursuz siyah kediler, kesilen saçlar... Hepsi bir olup bir dolu sigara izmaritini oluşturur. Kopmuş zincirlerini bir arada tutmak için o kopan yere dağlanmış ip gibi ayakta tutar. Bir kaset sesi duyulur kısık bir melodi gibi. Güneş batar ay çıkarcasına etraf kararır ve eski bir kitap sayfasına mahkum olan çiçek canlanır. Her şey bir film şeridi gibi gözlerinin önünden geçerken yere düşüp parçalanan bir nar tanesi kadar çaresiz hissedersin. Sonra bakarsın, kendi basamaklarını çıkarken bile o basamakları sen çizmişsindir. Sona yaklaştığını ve hatta geldiğini bildiğinde ise her şey için geç kalmışsındır.

You may also like

Slide 1 of 7

Pharos I (Türkçe) cover

YİNG-YANG cover

Tenindeki Günah cover

Yazın Olur Böyle Şeyler cover

Adaletin Rengi cover

Pharos I (Türkçe)

Okyanusun ortasında, göğe uzanan bir fenerin tepesinde bir adam uyanır. Ne adını hatırlar, ne geçmişini. Ama kalemi nasıl tutacağını biliyordur. Ve yazının içinde bir yerlerde saklanan bir şey onu çağırmaktadır. Pharos I, hafızanın kıyısında gezinen, gözetimin gölgesinde soluk alan bir yolculuktur. Burada ışık, bir merhamet değil; bir silahtır. Sanat, seçimle değil, izinle var olur. Ve rüyalar-artık kimsenin değildir. Yazmak, onun için bir direnme biçimi. Ya da sadece, kendi gerçeğinde kaybolmamak için son bir çaba. Pharos I, hatırlamanın bazen yazmaktan daha keskin bir eylem olduğunu anlatan karanlık bir distopyadır. Bu, bir yazının değil, bir varoluşun hikâyesi.