Sessizliğin İçinden

"Bana ne olacak şimdi?"

Sesli söyledim. Gerçekten. Kendi sesimi duyunca ürperdim. Kulaklarım tırmalandı. Kendi kendime "Abartıyorsun" dedim. "Tesadüf... belki de tamamen alakasız..."

Ama Lilith sessiz kaldı.

Ve bu, daha da kötüydü.

Mutfağa geçip bir şeyler hazırlamaya çalıştım. Ekmek kızarttım, çay koydum. Sanki normal bir sabahmış gibi. Sanki haberlerdeki o adam bana yaklaştıkça içimdeki çığlıklar boğulmuyormuş gibi.

Tepsiyi hazırladım, tekrar salona döndüm.

Ve o an...

Donup kaldım.

Televizyonun üstünde bir şey vardı.

Bir kağıt.

İlk başta anlamadım. Önce orada olmadığından emindim. O televizyonun üstüne yalnızca toz yapışırdı. Hiçbir şey konmazdı. Asla. Asla.

Yaklaştım. Ayaklarım sessizce süründü halının üzerinde.

Kağıtta titrek ama net bir yazı vardı:

"Benden korkmana gerek yok, güzelim."