Trapped In Fear [W Trakcie]

Nie był to krzyk strachu. Jeszcze nie.
To był dźwięk uderzenia - o blat, o ścianę, o coś twardego. A potem... cisza.
Słychać było tylko kapanie - rytmiczne, jak metronom, który ktoś zapomniał zatrzymać.

Szkoła pachniała chemią i potem. Był zwykły dzień. Zwykła godzina.
I jeden przypadek.
Jedna strzykawka.
Jedna decyzja, podjęta w gniewie.
Nieświadoma ręka, która popchnęła świat w ogień.

Santiago nie wiedział, co trzyma. Javier nie zadawał pytań.
A chłopak, którego nienawidzili - ten młodszy, bezimienny, zaszczuty - po prostu przestał się ruszać.
Na moment.

Bo potem się podniósł.

Nie było już w nim człowieka.
Oczy zapadły się w głąb czaszki, jakby coś z wnętrza próbowało wydrzeć się na powierzchnię.
Mięśnie drgały, nienaturalnie nabrzmiałe.
Usta rozciągnęły się w grymasie, który nie przypominał uśmiechu, ale coś jeszcze gorszego: ulgi.

I wtedy zgasły światła.

Nikt jeszcze nie wiedział, że szkoła już nie istnieje.
Że przyjaźnie będą złamane.
Że ktoś pokocha nieodpowiednią osobę.
Że kłamstwa, sekrety i zdrady staną się ostrzejsze niż zęby tych, którzy czyhali w ciemności.

Ale Lucía już czuła, że coś się zmienia.