OBSİDYEN / DERİN İNFAZ

❝Zaman, kum saatinin boğazından düşen tanelerle değil; insanın içini kemiren sessizlikle tükenir. Kum ne kadar dökülürse dökülsün, asıl acı veren geçmekte oluşu değil, geri dönmeyecek oluşudur. Ama yön... yön daha tehlikelidir. Çünkü pusula ibresi bir kez şaştığında, hiçbir rüzgâr, hiçbir el onu eski kuzeyine döndüremez.

Kötü hikâyeler böyle başlar aslında: Kum saatinin son tanesi düşerken değil, pusulanın ibresi yanlış yöne saparken.
Zamanını kaybeden insan yürümeye devam eder; ama yönünü kaybeden, kendi gölgesine bile yabancı olur. Ve en sonunda anlar ki; kaderi yıkan geçen saniyeler değil, onu karanlığa götüren ilk küçük sapmadır. Kum tükenir, yollar karışır, ibre susar geriye yalnızca insanın kendinden kaçışı kalır.❞