Ciszej niż szept

W jej świecie wszystko ma swoje miejsce:
kolacja to liczba, nie posiłek.
Ból to ulga, nie zagrożenie.
Cisza to bezpieczeństwo - i więzienie jednocześnie.

Nikt nie zauważa, że znika kawałek po kawałku.
A może po prostu nikt nie chce patrzeć.

Pewnego dnia coś się zmienia.
Nie od razu.
Nie dramatycznie.
To tylko czyjeś spojrzenie, czyjeś pytanie zadane nieśmiało: „Dlaczego nie jesz?"
To tylko obecność kogoś, kto nie ucieka, gdy robi się niewygodnie.
Kogoś, kto nie próbuje jej naprawić - tylko być.

Ale czy to wystarczy, żeby się zatrzymać?
Żeby wybrać życie, którego nigdy nie czuła się godna?

Ta powieść nie jest bajką.
Jest lustrem.
I nie każdy odważy się w nie zajrzeć.