Ziemia z Popiołu

Ziemia z Popiołu

  • WpView
    LECTURES 771
  • WpVote
    Votes 12
  • WpPart
    Chapitres 15
WpMetadataReadTerminé jeu., juil. 17, 2025
Ludzkość jest zmuszona walczyć z mechanicznymi formami życia stworzonymi przez swoją rasę. Wszystko szło jak po maśle, lecz któregoś dnia maszyny zbuntowały się nad twórcami i nie dość, że wybiły ludzi to na dodatek zniszczyły ziemię uszkadzając naturę. Jednak pewna dziewczyna o imieniu Valeria przetrwała i walczy. Któregoś dnia spotyka nastolatka w jej wieku i jest wobec niego zimna, oraz nieufna. W trakcie wędrówki napotykają obóz z innymi ocalałymi. To miejsce otworzyło im drzwi nadziei. Jak potoczą się losy głównych bohaterów? Czy obozowicze przeżyją? Co jeszcze odkryją bohaterowie? Tego wszystkiego dowiecie się czytając książkę pt. ,,Ziemia z Popiołu''. Jest inspirowana grą komputerową o nazwie NieR : Automata. To moja pierwsza książka, więc proszę nie hejtujcie mnie za bardzo. Wciąż się uczę i z każdą napisaną książką postaram się, żeby moje umiejętności się powiększały 🥰. Życzę miłej frajdy z czytania. GATUNEK: DRAMAT POST APOKALIPTYCZNY Z ELEMENTAMI DYSTOPII.
Tous Droits Réservés
#14
maszyny
WpChevronRight
Rejoignez la plus grande communauté de conteursObtiens des recommandations personnalisées d'histoires, enregistre tes préférées dans ta bibliothèque, commente et vote pour développer ta communauté.
Illustration

Vous aimerez aussi

  • play with fire
  • Między bólem a miłością
  • Ice Doesn't Burn
  • Malarz naszych wspomnień/ Premiera 19.09.2025
  • Almost real [16+]
  • Fractured Lines
  • Frost Sun
  • Dom zimowych róż
  • Back to Malibu
  • Dark night

Michael White właśnie zmierza w moją stronę i wydaje się być wkurwiony. Całkiem mnie to bawi. Podchodzi bardzo blisko, staje naprzeciw mnie i patrzy mi prosto w oczy. Poprawia taktownie brązowe włosy i mówi: porozmawiamy. Bierze mnie za rękę i ciągnie za róg budynku. Nie stawiam oporu. Nie dam mu takiej satysfakcji. Od razu za rogiem dociska mnie do ściany i szepcze do ucha: pojebało cię dziewczynko? Obstawiam, że zależało mu na tym, żeby brzmieć groźnie. Nie jestem chyba jednak typem osoby, którą łatwo wystraszyć. Spoglądam mu w oczy i mówię: - Dokładnie. - uśmiechając się przy tym sarkastycznie. Brązowe oczy chłopaka stają się nagle praktycznie czarne. Kładzie rękę na mojej tali, przyciąga jeszcze bliżej siebie, nachyla się do mojego ucha i szepcze: Jeszcze się przekonasz kim jestem.

Plus d’Infos
WpActionLinkDirectives de Contenu