ADAVET

Hayattan ne kadar kaçmak istesek de kaçamayız. Hep bir kırık hep bir çıkmaz sokak.
Ben o sokaklarda tutsak edilmiştim.
Çığlıklarım geçmişimdi.
Titremelerim geçmişimdi.
Gözlerim geçmişimdi.
Korku; aydınlığı öldüren ama karanlığı da yaşatan bir duyguydu.
O karanlıktan kaçamıyordum.
Korkularım geçmişimdi.
Kabuslarım geçmişimdi.
Ben geçmiştim.
...

Benim kaderim yazılmamıştı. Ben kendi kaderimi kendim yazmıştım. Hayatımda her zaman çıkmaz sokaklarım oldu. Şimdi o sokaklar benim emrimdeydi.
Ben korkuydum.
Ben kabustum.
Korku; sadece karanlığı değil, aydınlığı da öldüren bir mühürdü.
Ben karanlıktım.
Ben ölümdüm.
...

Bu bir oyun değildi, bu bir labirentti. Çıkışı zor bulunan bir labirent.
Biz bu labirentin tam ortasındaydık ve hangi yöne gidersek gidelim yeni bir kapı açıyordu. Her kapı, yeni bir felaketi de beraberinde getiriyordu.

"Kuşlar sadece kanatları olduğunda uçar," dedi soğuk bir sesle.

"Kuşlar, kanatları yandığında bile uçmaktan umudunu kesmezdi." Elimdeki silahın kabzasını daha sert kavradım ve devam ettim.

"Ama kanatlarına zincirler vurulduğunda sadece uçmaktan değil özgürlüklerinden de vazgeçerlerdi"