ZAMANIN KÜLLERİ

Sokağın ışıkları o gece altı yabancının üzerine titrek birer lanet gibi yanıyordu çatırdayarak, parlayarak, soluklaşıp yeniden alevlenerek. Karanlık, her birimizin damarlarında sinsice dolaşan öfkeyi büyütüyordu. Ama ben... ben sadece tek bir noktaya kilitlenmiştim: Ona.
Gözleri "Yapabilirsin," diyordu korkusuzca, inançla. Dudaklarındaki küçücük bir gülümseme, bütün evrenin sustuğu o anda yalnızca bana aitti.

Başımı yavaşça salladım, ciğerlerimi yakan bir nefesle diğerlerine döndüm.
"Size ihtiyacım yok."

O an sokak lambası patladı; ışık, bir yıldız gibi gözümde parlayıp sönerken yanağımdan bir damla yaş süzüldü.
Ve işte tam o an, kader defterine en keskin ihaneti işledi.
Bundan sonra geri dönüş yoktu.
Ve hiçbir zaman da olmayacaktı.
Geriye bir tek zamanın külleri kalacaktı...