QUERNİCA

Yıl 2081 dünya yaşanılmaz bir yer. Tarihi ve günü tam net bilmesem de yılı öğrenebilmiştim bir şekilde. Yaşam şartları çok zor dışarısı tehlikeli, yiyecek yemek bulmakta zorlanıyorum. Dün gece yaralandım ve büyük oranda kan kaybettim. Bilincim yeni yeni geliyor, şimdilik yarayı sardım ama enfeksiyon riski büyük. Kendi yarattığımız düzen cehennemimiz oldu.

Üstünde kuru kan lekeleri olan kağıtta yazılanlar bu kadardı. O ölerek kurtulmuş, ardında bu notu ve yarattıkları cehennemi burakmıştı.

Güvenli bölgeye girdiğimizde Johna dönüp "Sence burası hâlâ güvenli mi?" diye sordum çünkü onun cesedini bulduğumuz yerle güvenli bölgenin arası bir saatlik mesafedeydi

"Bilmiyorum" dedi yorgun bir halde ve elindeki teknolojik silahı gösterip "Sadece, eğer buraya gelirlerse fazla dayanamayız bunu biliyorum. Ve inan ölmek istemiyorum." dedi kafasını geriye atarak

Bir süre öylece kaldı "Daha büyük ve güçlü silahlar yapmamız lazım. O yüzden o güzel beynini bunlara değil." gözlerimin içine bakarak "hayatta kalmak için savaşmaya yor. En güçlüsü onlar değil çünkü onlar da bir insanın yaptığı yaratıklar ve sen en iyisin." dudaklarını hafifçe dudağıma bastırdı "Bunu başaracak gücün, gücümüz var." geri çekilecekken kazağın boyun kısmından çekip sertçe dudaklarına yapıştım elleri kalçama yerleşti ve beni kucağına aldı, öpüşü iyice sertleşirken, dünya bu halde, ölüm ensemizdeyken tek yapmak istediğim onunla saatlerce sevişmekti.

Durdu ve eliyle yüzümü okşayıp gözümün içine baktı "Dinle Lisa. Cehennem bu dünya, tüm her şey bitsede, biz kazansakta kayıplar vereceğimiz aşikar. Her şey bittiğinde seni ne kadar çok sevdiğimi asla unutma olur mu?" gözümden bir damla yaş düştü, dudaklarımı birbirine bastırıp başımı olumsuz anlamda salladım

"Bu savaşı birlikte kazanacağız ve sen beni ne kadar çok sevdiğini bana