FARKLILAR

FARKLILAR

  • WpView
    Reads 133
  • WpVote
    Votes 13
  • WpPart
    Parts 6
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeLast published Wed, Feb 25, 2026
WpInfo
Fiction
Social Themes
Family Life
Growth and Self-Discovery
Sokakta kendi kendini büyüten Meva Tan Kırdeniz geçmişinin acılarını sineye çekerek sokak arkadaşlarıyla kendine Şafaktepe Mahallesi'nde yeni bir düzen kurar.Düzeni kurulmuş hayatının bozulması iş yerinde yaşadığı olayla başlar ve onu takip eden karşısına çıkan yabancı adamla,mahallesinin yıkılma haberi ile devam eder.Meva onu büyüten mahallesini kaybetmemek için mahallesini yıkmak isteyen Soylu soyadını araştırmaya başlar.Meva hayatını geri alıp,eski yaşamına geri dönebilecek miydi? "Neden Farklılar" diye sorduğunda adam,kız dudağından akan kanı elinin tersi ile silerek cevap verdi. "Aynı değilizde ondan.Ailesi tarafından şanslı olan çocuklar,zenginler,kendini beğenmişler,herşeye sahip olabileceklerini zanneden egoistler ve daha fazlası.Bunlara sahip olanlarla bizler aynı olamayız.Onlar bizim dilimizde aynılar,bizler ise bu düzene baş kaldıran farkılarız"
All Rights Reserved
#124
sokaklar
WpChevronRight
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • Sessiz Yemin
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Vatan Uğruna
  • Karven
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Halısaha |texting

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

More details
WpActionLinkContent Guidelines