YAZGI

Mezar taşlarından bir bir öpüp ezberlediğim dualardan birkaç tane okudum ve başımdaki siyah örtüyü sıyırıp mezarlıktan sessizce ayrıldım. Yolum çok uzundu, yine engebe doluydu. Ve ben bu engebeli uzun yola kalbim paramparça edilmiş, elinden birçok şey alınmış bir hayatla başlayacaktım. Yine bir şeyler kaybedebilirdim ama yaşamak zorundaydım. Ben bu mahvolmuş hayata veda edemeyecek kadar korkak, yaşamayı hala isteyecek kadar gençtim.

İçimdeki ses tam olarak şunu diyordu şimdi:

Anneni ve ablanı kaybetmiş olabilirsin, o çok güvendiğin baban da hain birisi çıkmış olabilir ama bu dünyanın sonu geldiği anlamına gelmez. En çıkmaz sokaklardan bile bir kurtuluş yolu her zaman vardır. Gerekirse o önünü kapatan duvarları yık ama yeter ki çabala. Çabalamazsan hiçbir şey sana altın tepside sunulmayacak. Yeter ki çabala. Nefes aldığın müddetçe hayat her zaman senden yana olacak. Canın yansa bile. Evet, canın yansa bile hayat hep senden yana. Gözyaşı dökmeden gülümsemeyi öğrenemezsin.
.
.
.
.
TÜM HAKLARI SAKLIDIR!