İzhar
- LECTURES 16
- Votes 1
- Chapitres 2
Kırılganlığıyla savaşmayı çocuk yaşta öğrenmişti Verda.
Kendini saklamayı, duygularını susturmayı, güvenmemeyi.
Ama o sabah, metro koltuğunda bulduğu defter,
onunla konuşuyordu.
Yazılar, çizimler...Her şey fazlasıyla tanıdık ve fazlasıyla tehlikeliydi.
Aras, kelimeleri seçerken dikkatliydi.
İz bırakmak istiyordu, görünmeden.
Planları vardı, kusursuzdu.
Ama kusursuzluk, bazen bir çift gözle bozulurdu.
Bu hikâyede biri iz sürüyor, diğeri saklanıyor.
Ama hiçbir şey göründüğü gibi değil.
Ve bazen, bir defter sadece yazmaz... açığa vurur
Tous Droits Réservés
#70
gizem
Rejoignez la plus grande communauté de conteursObtiens des recommandations personnalisées d'histoires, enregistre tes préférées dans ta bibliothèque, commente et vote pour développer ta communauté.
Vous aimerez aussi
Metalik ( ESKİ VERSİYON)
Diğer çocukların anneleriyle bağlarını kesemedikleri yaşlardaydılar, henüz vücutlarına en derin kesikler atıldığında. Ne kadar süreceğini, kimin dur diyeceğini veya bitip bitmeyeceğini bilmiyorlardı.Belki de onların cezası anneleri ya da babalarından gelecek bir tokat değil çok daha ağır olacaktı. Her gece düşündüler. Bunu hakedecek ne yaptık? Belki bir gün onların eline verilen umut şekerinin gerçekleşebileceğine inanmak istiyorlardı. Çünkü inanmazlarsa dayanamazlardı. İnanmazlarsa yarayı kapatamazlardı. Belki içerden kanardı ama dışarısı kabuk bağlardı. Bağlamalıydı. Ama bu şeker birinin ağzında acı tatı acımasızca bıraktı. Diğerlerinin kefaretini sadece biri en ağır şekilde ödeyecekti. Çünkü acı her daim kalanda ağırlaşırdı. Kalanda, gidende, kurtulamayanda.. Belki de geride bıraktıklarının farkında değillerdi. Yollarının kesişeceğinin, onların kurtulmak için her gece dua ettikleri Tanrı'nın cezayı başkası ile sonlandıracağını henüz bilmeyecek yaştaydılar. Ama büyüdüler. O karanlık geceler hepsinin en karanlık yanlarını oluşturdu. Hepsinin yarasını en derine gömüp tüm vücuduna yaydı. Görünür kılmadı, aksine onları birer görünmez kıldı ki kimse yardım edemesin. Ölmediler yaşamaya umut etmeye hayatları ile boğuşmaya ve o umut şekeri için her gece kafalarını yastığa koymaya yine de devam ettiler. Onlar kurtuldu, yaraları içlerinde de kalsa yeni yaraların açılmasından kurtuldular. Biri kaldı. En zorda, en derinde.. Birinin hikayesi..
BİTTİ DERKEN... / TEXT
Bazen kaderiniz diye düşündüğünüz şey kaderiniz değildir ve hayattaki yan karakterlere bir şans vermeniz gerekebilir... Eğlencesine yazılmış çerezlik bir kurgudur keyifli okumalar dilerim💗🧚♀️
SAYE
ÖMER ENSAR KARA & EFNAN DEMİR ... Bütün uzvlarım zangır zangır titriyordu. Yağmurun şiddeti o kadar çoktu ki tanelerini her bir zerremde hissediyordum. Gözlerimi kırpıştırdım birkaç kere, o ise sakince beni izliyordu. " Neden veda etmedin? " Uzun uzun baktı bana sonra derin bir nefes aldı ve başını sağa çevirdi. Gözlerini yumdu, gördüğüm görüntü bir şiirin en can alıcı mısrası gibiydi. İçim gitti, ama sustum. Sustum ve yeşilin en güzel tonu olan gözlerini bana çevirmesini bekledim. Kalbimin büyük bir bölümünde bıçak darbeleri vardı ve kalbim her şeye rağmen atıyordu. O bana bakmadıkça bıçak darbeleri usulca bütün kalbimi harmanlıyor beni yavaş yavaş öldürüyordu. Başı bana doğru döndü. Yumduğu gözlerini açtı ve bir cevap alacağıma inandığım için hevesle gözlerine baktım. " Cevabım hiçbir şeyi değiştirmeyecek, Efnan. Senin kızgınlığın geçmeyecek. Çünkü sen kinli birisin. Yaşanılanı unutmuyorsun sonucu ne olursa olsun. Bu yüzden yapma, neden vedasız gittiğimi öğrenmek sana hiçbir şey katmayacak. Birazcık inansam, " dedi hayal kırıklığı ile. " Bir şeylerin değişeceğine birazcık inansam bir dakika düşünmem söylerim. Ama biliyorum değişmeyecek, senin yüreğini benim cevaplarım değil sen soğutacaksın. Çünkü sen hep böyleydin. " Gözlerim dolu dolu baktım. Haklıydı, cevabı benim ona olan kırgınlığımı alıp götürmeyecekti. Ben kendi yüreğimi kendim soğutacaktım. Hep böyleydim zaten. Değil mi? Yutkundum ve hiçbir şey demeden arkamı döndüm. Karanlık sadece gökyüzüne çökmemiş gibiydi. Evlerin çatısına, arabalara, denize ama en çok, en çok benim gölgeme çökmüştü. ...
SAKAR ŞAKİR (GxG)
... "Ben zaten haddimi sizi severek, size aşık olarak aştım." Sustum. Sustu. Kaşları havalandı önce, sonra gözlerinde şaşkınlık duygusu... Ağzı açık kalmıştı. "Ne?" "Sizi seviyorum, özür dilerim. Bu zamana kadar belli etmemeye çalıştım. Hep bir şansım var diye düşündüm. Çünkü..." Devamını getirmedim. Bana umut verdiniz diyebilir miydim? Ya ben öyle anladıysam. ...
Siyahın Dansı
Her birinin ayrı zaman dilimlerinde hayatı değişen beş kişi... Çoğu da hayalleri için çabalarken, hayalleri için zaten yaşam savaşı verdikleri bir yerde sıra, sıra gözlerini açtılar. Bu kişilere Kayıp denildi... Ve her birine şu soru soruldu; Kayıp olmak ister misin? Bu beş kişiye bu soru sorulmasına rağmen cevap verme hakkı bile tanınmadı ama senin var! Peki ya sen? kayıp olmak ister misin?Terminé
KABUĞUNU KIRMAK
Lara Birsel, o yaz yakın arkadaşı ve onun annesiyle birlikte tatile gitmeye ikna olur. İki yakın arkadaş atlattıkları üniversite sınavının ve lise yıllarının stresinden tam anlamıyla kurtulmak için iyi bir fikir olduğunu düşünürler ama hayat karşılarına beklediklerinden çok daha başka şeyler çıkarır. ୭౿ "Birini tanımak için birebir tanışman gerekmez. Bazen sadece bir çift göz sana bilmek istediğinden çok daha fazlasını anlatır." dedi denizin dalgaları kayalara çarpıp tok bir ses çıkarıyorken. Güldüm. "O ne demek?" "Kabuğunu kırmak," diye mırıldandı. "Bana kalırsa tek ihtiyacın olan şey bu." Bilmiyorsun. En başında seni tanımak için attığım o ufak adım, aslında kabuğumda ki ilk çatlaktı. Yine de bilmesine gerek yok diye düşündüm. Tek söyleyebildiğim, "Belki de." oldu. Bir yaz gecesi, sahilde kayaların üzerine oturmuş, hayatımı büyük oranda kaplayan hatta varlığımı bile sarıp sarmaladığına inandığım bir adamla kader üzerine konuşuyordum. Tam anlamıyla tanımıyor oluşum aklıma bile geliyorken hemde. Garip olan onu gerçekten tanımak istemem miydi? Yoksa çoktan her şeyi farkına varmıştım da safa mı yatıyordum? Bilmiyordum. Tek bildiğim; ela gözleri, ilk gördüğümde istediğimden çok daha fazlasını anlatmıştı bana. Henüz o bilmiyor olsa da. ୭౿ DÖRT MEVSİM SERİSİNİN İLK KURGUSU.Terminé
Diğer çocukların anneleriyle bağlarını kesemedikleri yaşlardaydılar, henüz vücutlarına en derin kesikler atıldığında. Ne kadar süreceğini, kimin dur diyeceğini veya bitip bitmeyeceğini bilmiyorlardı.Belki de onların cezası anneleri ya da babalarından gelecek bir tokat değil çok daha ağır olacaktı. Her gece düşündüler. Bunu hakedecek ne yaptık? Belki bir gün onların eline verilen umut şekerinin gerçekleşebileceğine inanmak istiyorlardı. Çünkü inanmazlarsa dayanamazlardı. İnanmazlarsa yarayı kapatamazlardı. Belki içerden kanardı ama dışarısı kabuk bağlardı. Bağlamalıydı. Ama bu şeker birinin ağzında acı tatı acımasızca bıraktı. Diğerlerinin kefaretini sadece biri en ağır şekilde ödeyecekti. Çünkü acı her daim kalanda ağırlaşırdı. Kalanda, gidende, kurtulamayanda.. Belki de geride bıraktıklarının farkında değillerdi. Yollarının kesişeceğinin, onların kurtulmak için her gece dua ettikleri Tanrı'nın cezayı başkası ile sonlandıracağını henüz bilmeyecek yaştaydılar. Ama büyüdüler. O karanlık geceler hepsinin en karanlık yanlarını oluşturdu. Hepsinin yarasını en derine gömüp tüm vücuduna yaydı. Görünür kılmadı, aksine onları birer görünmez kıldı ki kimse yardım edemesin. Ölmediler yaşamaya umut etmeye hayatları ile boğuşmaya ve o umut şekeri için her gece kafalarını yastığa koymaya yine de devam ettiler. Onlar kurtuldu, yaraları içlerinde de kalsa yeni yaraların açılmasından kurtuldular. Biri kaldı. En zorda, en derinde.. Birinin hikayesi..
Plus d’InfosDirectives du Contenu