AYIN AYNASI

|•Ayna, sahibinin yalanlarını birer yara gibi yüzüne yansıtırdı•|
Nefesim sisli havaya karıştı; her bir soluk, geceyi saran uğursuz sessizliğe yeni bir yankı ekliyordu. Ay, kanla yıkanmış gibi titrek bir ışıkla parlamaya devam ediyordu gökyüzünde. Gümüş renginin yerini paslı kırmızılar almıştı. Soluğumu kesen şey, boğazıma dolanan ve tenime işleyen paslı zincirlerden başka bir şey değildi. Her halka, geçmişin ağırlığını fısıldıyor, her sıkışma, içimde gömülü bir sırrı uyandırıyordu.

Ay, yavaşça aydınlanmaya başladı. Önce ışığı yandı. Daha sonra yavaşça şekli belirginleşti. Gökyüzü nefes almayı unuttu sanki. Ay için yapılan son ayin tamamlandığında, bir kurtuluş gibi anıldı bu aydınlık. Halk diz çöktü, dualar mırıldandı, eski dillerde adaklar sunuldu. Fakat o kurtuluş, belki de çok daha büyük bir sonun sessiz habercisiydi. Çünkü her kurtuluş, başka bir felaketin kapısını aralayabilir.

Zincirler gevşemedi. Gölgeler daha da yaklaştı. Ay sustu. Ve ben, hâlâ nefes almaya çalışıyorum.