Dziennik Depresjonistki

Oto i on, stary, dobry Dziennik Depresjonistki. Każdy z nas ma taki dziennik. Jedni na papierze, drudzy w notatkach na Daily czy podobnej aplikacji, jeszcze innych w głosówkach wysłanych po pijaku do swojego ex.

A oto jest mój Dziennik Depresjonistki. Pierwotnie istniał jako zapis słodko-gorzkich dialogów z życiem gdzieś w odmętach tej Pomarańczowej Piwnicy. Kiedy go pisałam, byłam młodą, głupią i pesymistyczną uczennicą podstawówki. Teraz jestem również młodą i głupią studentką z bardziej optymistycznym zacięciem - wiem już, że istnieje sposób na bezbolesną śmierć. Moje wewnętrzne, pesymistyczne dziecko dodaje, że jest nielegalny.

Dziennik Depresjonistki to oczywiście tytuł nastawiony na wypromowanie tego jakże wątpliwej jakości dzieła. Nie stać mnie na psychiatrę.